Γιατί δεν αντιδράμε?

Πολλα «γιατί», «τι φταίει», «πως εξηγείται» ρωτάει ο Στάθης στον Ναυτίλο της Ελευθεροτυπίας (Σαββάτου 18/10) και αναρωτιέται γιατί δεν αντιδράμε σε όλα αυτά που γίνονται σήμερα. Αναφέρεται κυρίως στα δισεκατομμύρια που βρέθηκαν ξαφνικά, ω του θαύματος, για να σωθεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα όταν τόσα χρόνια δεν είχαμε τα κατά πολύ λιγότερα που χρειάζονται για την εξάλειψη της φτώχειας στον κόσμο και γω θα πρόσθετα ούτε για την παιδεία, την υγεία την κοινωνική προστασία, το περιβάλλον και το ασφαλιστικό.
Αν σε αυτό το τεράστιο πολιτικό και οικονομικό σκάνδαλο προσθέσεις και τα λοιπά τεκτενόμενα στον ελληνικό χώρο όπως το Βατοπέδι, η δικαιοσύνη και το γενικότερο μπάχαλο είναι θεμιτό να έχεις τόσα γιατί.
Γιατί δεν αντιδράμε? Γιατί τα ανεχόμαστε? Που είναι η (ευρύτερη) αριστερά? Που είναι η κοινωνία?
Νομίζω ότι ο Στάθης ανήκει στη μειοψηφία αυτών που βλέπουν, καταλαβαίνουν,νοιάζονται και αντιδρουν ακόμα.
Η πλειοψηφία είναι οι βολεμένοι που τη βγάζουν ή τη κουτσοβγάζουν γλύφοντας κανα κόκκαλο μεσα στο τζιπάκι τους. Οι άλλοι αποχαυνωμένοι στο ναρκωτικό του καναπέ τους. Κάποιοι άλλοι δεν εχουν χρόνο ούτε καν να σκεφτούν από το τρέξιμο να τα φέρουν βόλτα. Κάποιοι δεν έχουν καταλάβει τι συμβαίνει.
Όλοι μας είμαστε αποξενωμένοι, κλεισμένοι εδώ και χρόνια στο καβούκι μας έχουμε μετατραπεί από πολίτες σε καταναλωτικές μονάδες που αφού καλύψαμε τις ανάγκες μας τρέχουμε να καλύψουμε και τις επιθυμίες μας. Ξεχάσαμε τις παρέες μας, την οικογένεια μας, το συνδικάτο, τη γειτονιά και ότι συλλογικό και γίναμε ιδιώτες με την αρχαία έννοια του όρου που υποδήλωνε και τον κατώτερο διανοητικά άνθρωπο.
Λίγο λίγο, χωρίς ν’ ακούσουμε «ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. Ανεπαισθήτως μας έκλεισαν από τον κόσμο έξω». Γιατί έτσι έπρεπε. Γιατί μόνον έτσι θα περνούσε ο δογματικός νεο-φιλελευθερισμός τους. Μονάδες κατανάλωσης χρειάζονται που θα αντιδρούν στους νόμους προσφοράς και ζήτησης και μόνο. Άβουλα όντα, έρμαια στη δικτατορία των τεχνητών αναγκών και της διαφήμισης. Όχι πολίτες και κοινωνίες.
Ως ελάχιστη πράξη αντίστασης ασχολούμαστε με το τι συμβαίνει, μέσα μας, γύρω μας, στο σπίτι μας, στην οικογενειά μας, στη γειτονιά μας, στη χώρα μας στον κόσμο μας ολόκληρο. Να ξαναγυρίσουμε στα συνδικάτα, στον εθελοντισμό, στους ΜΚΟ, στις ομάδες ενδιαφερόντων. Να βοηθήσουμε τους αδύναμους. Να μη θεωρούμε τους γέρους μας φόρτωμα. Το περιβάλλον να γίνει δική μας υπόθεση. Να βρούμε τους χαμένους μας φίλους. Να ξεκινάμε με μια καλημέρα στο γείτονα.
Όσοι έχουν τα κότσια έστω και για αυτό το λίγο ας προσέρθουν. Για τους υπόλοιπους, καλή σας νύχτα.

Γιατί να τους ξαναπληρώσουμε?

Αφού μας τα ζάλιζαν επί χρόνια περί σταθερών μακρο-οικονομικών μεγεθών, περί αοράτου χειρός της αγοράς, αυτό-ρυθμίσεων (τρομάρα μας), κατανομής πλούτου μέσω της αγοράς, ότι η παγκοσμιοποίηση δε σηκώνει κανόνες και λοιπών κακοχωνεμένων οικονομικών θεωριών τα παιδιά, τα εγγόνια, οι θείοι, οι γαμπροί και οι κουμπάροι των …. Chicago boys που μας ήθρθαν στην Ευρώπη για να μας πουν πως θα πάμε μπροστά, προχωράνε σε εθνικοποιήσεις τραπεζών (σε πρώτη φάση και βλέπουμε)

Του σχεδίου εθνικοποίησης των τραπεζών υπεραμύνθηκε και ο ευρωπαίος επίτροπος για τη βιομηχανία Γκίντερ Φερχόιγκεν. «Μπροστά στο ενδεχόμενο κατάρρευσης μιας τράπεζας, δεν θα απέκλεια ουδεμία μέθοδο, όσο αντισυμβατική και αν είναι, ακόμη και την εθνικοποίηση, αν αποτελούσε λύση για την αποτροπή της κατάρρευσης» δήλωσε. Δε μας τα έλεγες αυτά νωρίτερα δικέ μου όταν βουλιάζανε δημόσιες εταιρίες μεταφορών, τηλεπικοινωνιών και ενέργειας.
Ή μήπως πρέπει να τις πουλήσουμε να καταρρεύσουν και ύστερα να τις σώσουμε?
Και τόσα χρόνια που κάποιοι έκαναν τρελές κονόμες? Πόσα δις κέρδη είχαν οι Τράπεζες ετησίως θυμάστε? Και στην Ελλάδα και παντού. Ποιος τα καρπώθηκε αυτά? Και τώρα για να μην χάσει κάποιος τις μικρο-καταθέσεις του πρέπει να πληρώσει από τους φόρους του για να τις σώσει? Τα κέρδη ιδιωτικά και η χασούρα κοινωνική?

Και μια παράπλευρη ερώτηση. Τώρα που οι άλλοι άρχισαν να εθνικοποιούν εμείς θα πουλήσουμε την Ολυμπιακή ?

Ερωτήματα για τη δημοσιογραφία και τον τυπο

Με αυτά που συμβαίνουν δεν έχω καμιά διάθεση να γράψω. Τι να πεις άλλωστε? Ολοι μιλάνε για όλα και κάθε πιθανή και απίθανη σκέψη ή σενάριο έχει ακουστεί. Η κατάσταση είναι αποκαρδιωτική και δεν έχω όρεξη να ασχοληθώ παρά μόνο με την κωμική πλευρά της υπόθεσης για να μην πέσω σε κατάθλιψη. Απόψε κάνω μια εξαίρεση

Η υποθεση Ζαχόπουλου δεν είναι ούτε ροζ μόνο, ούτε η διαμάχη Θέμου-Μάκη, ούτε η δημοσιογραφική της ουρά είναι και η σημαντικότερη. Η υπόθεση είναι όχι μόνο πολιτική αλλά αναδεικνύει,όπως έχω ξαναγράψει, την κοινωνική μας εικόνα με το ποιο τμήμα της κοινωνίας καθορίζει και επιβάλλει τα κοινωνικά, οικονομικά, ιδεολογικά, πολιτιστικά και αισθητικά πρότυπα στην Ελλάδα.

Ερωτήματα όμως μου δημιουργούνται ακούγοντας τους δημοσιογράφους να μιλάνε για το πόσο καλός είναι ο κλάδος τους αφού μόνον λίγοι είναι αυτοί που είναι στα διαπλεκόμενα κόλπα ενώ οι περισσότεροι είναι τίμιοι εργαζόμενοι. Διαχωρίζουν δε τους δημοσιογράφους από τους ιδιοκτήτες εφημερίδων και καναλιών.

Ας πούμε ότι έτσι είναι αν και τα ίδια μας λένε και όλοι οι άλλοι κλάδοι όταν πιάνονται στα πράσα. Λίγοι είναι οι γιατροί που πέρνουν φακελάκια, εξαίρεση οι παπάδες που ασεβούν, απομονωμένοι οι πολιτικοί που είναι διεφθαρμένοι, μειοψηφία οι επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι και πάει λέγοντας.

Έλα όμως που ο κάθε κλάδος χαρακτηρίζεται από το ήθος των λίγων που , κατά σύμπτωση, είναι και οι πιο επιφανείς και αναγνωρίσιμοι. Αν δεν είναι οι λίγοι διαπλεκόμενοι που καθορίζουν το ήθος της δημοσιογραφίας τότε γιατί είναι και οι πιο καλοπληρωμένοι σε κανάλια,εφημερίδες και σχολές δημοσιογραφίας? Και πως είναι δυνατόν να είσαι μεγαλοστέλεχος (όχι ένας απλός συντάκτης) σε μια επιχείρηση όπως μια εφημερίδα, και να μην κάνεις την πολιτική του ιδιοκτήτη της? Που είναι τα όρια μεταξύ δημοσιογράφου,μάνατζερ και ιδιοκτήτη?

Μιλώντας για ιδιοκτήτες, αφού όλες σχεδόν οι εφημερίδες είναι παθητικές στα οικονομικά τότε γιατί παραμένουν στην αγορά και φυτρώνουν όλο και περισσότερες σε μια χώρα όπου τα έντυπα είναι πιο πολλά από τους αναγνώστες? Αλτρουισμός για την ενημέρωσή μας?

Είμαι σίγουρος ότι τόσο οι δημοσιογράφοι και τα συνδικαλιστικά τους όργανα όσο και η πολιτεία ξέρουν πολύ καλά τι πρέπει να γίνει για να ξεκαθαρίσει το τοπίο (άδειες λειτουργίας καναλιών, κώδικες δεοντολογίας, νομοθετικές ρυθμίσεις, διαφάνεια στο πολιτικό χρήμα, κλπ) αλλά δεν το κάνουν Γιατί? Συμφωνία συνενοχής? Αν όχι, ιδού η Ρόδος. Ας προτείνουν κάποια σοβαρά μέτρα. Έτσι για να αναθαρρύσουμε και να πάρουμε μια ανάσα γιατί κοντεύουμε να σκάσουμε. Διαφορετικά παραμένουν μέρος του προβλήματος

mizastyle και deco remoula.

Είπα να μην γκρινιάξω μέρες που 'ναι και άρχισα να γράφω ένα άλλο ποστ αλλά δεν μ'αφήνουν οι διαβόλοι.
Η υπόθεση Ζαχόπουλου που έρχεται να προστεθεί σε εκείνη των κουμπάρων, των ομολόγων, του Βαρθολομαίου και του Μαγγίνα ξαναφέρνει στο προσκήνιο τη διαφθορά της ελληνικής πολιτικής και της δημόσιας διοίκησης.
Η τελευταία είναι αιχμάλωτη της πρώτης και η πρώτη αιχμάλωτη των διαπλεκόμενων και των κολλητών.
Η κατάσταση είναι τέτοια που εμποδίζει πια την ανάπτυξη της χώρας σε σταθερές βάσεις. Ποιος ηλίθιος θα επανδύσει τα λεφτά του όταν ξέρει ότι αν δεν είναι κολλητός θα του τα φάνε όλα χωρις να κάνει φυσικά τη δουλειά του?
Ακόμα χειρότερα. η κάστα αυτή των ανθρώπων που βγάζει εύκολο και πολύ χρήμα είτε τους λένε μαφιόζους των Ζωνιανών, είτε διαπλεκόμενους, είτε τρωκτικά της πολιτικής και της δημόσιας διοίκησης είτε φακελάκηδες στο χώρο της υγείας έχει επιβάλλει τα κοινωνικά πρότυπά της και την αισθητική της ως κυρίαρχη αντίληψη και ιδεολογία. Γρήγορο και άκοπο κέρδος, κοινωνική αναλγησία, βίλα αυθαίρετη σε δάσος ή παραλία, γκόμενα μοντέλο, πισίνα, σινιέ, show off με junk μουσική στα διαφορα σκυλάδικα , τζιπ μπροστά από τριτοκοσμικά μπαράκια και γενικά ένα νεόπλουτο lifestyle και μια αισθητική πολυ χαρακτηριστικα του κύκλου τους που θα τα ονόμαζα mizastyle και deco remoula.

Δεν θα πω τι πρέπει να γίνει για να ξεφύγουμε από αυτού του τύπου την υπανάπτυξη χαρακτηριστική μπανανίας και όχι ευνομούμενου Ευρωπαικού κράτους. Αυτοί που κυβερνάνε, κυβερνούσαν ή θα κυβερνήσουν ξέρουν πολυ καλά τόσο τις πρακτικές λύσεις όσο και τις συστεμικές θεραπείες. Δεν θέλουν όμως να τις εφαρμόσουν γιατί είτε είναι μέσα είτε γιατί φοβούνται το πολιτικό κόστος (ή ακόμα και τη φυσική τους ακεραιότητα?).

Ένας δρόμος μένει. Η αυτο-οργάνωση του τμήματος της κοινωνίας που αντιστέκεται ακόμα, δεν είναι στο κόλπο και που αηδιάζει με όσα βγαίνουν στο φως. Το μόνο που ζητάμε από τα προοδευτικά κόμματα, όποια θέλουν να λέγονται έτσι, να φτιάξουν τους θεσμούς κοινωνικού ελέγχου, θεσμικού εκσυγχρονισμού και διαφάνειας ώστε να μας δώσουν και φωνή και πάτημα.

Για όλα φταίνε οι Βρυξέλλες!

Αντιγράφω άρθρο του Α.Δ.Παπαγιαννίδη από το Βήμα της Κυριακής 16 Δεκεμβρίου. Μια παραπλανητική και φτηνή ταχτική που κρατάει χρόνια. Θα υπάρξει συνέχεια.

"Είναι μια παράξενη κακεντρέχεια της ιστορίας: την ώρα ακριβώς που δικαιώνεται η επιλογή της πρόσδεσης της Ελλάδας στον «σκληρό πυρήνα» της Ευρώπης, την ίδια στιγμή σπέρνεται σε κάθε βήμα στη χώρα μας ο αντι-ευρωπαϊσμός.

Τι θα πει αυτό; Ως προς το πρώτο σκέλος θα πει ότι είναι εντυπωσιακό το πώς δεν βρέθηκε κάποιος κεντρικός συντελεστής της πολιτικής σκηνής να καταγράψει και να αναδείξει το ότι, αν η Ελλάδα δεν είχε προσχωρήσει στην πειθαρχία της ΟΝΕ, αν η δραχμή δεν είχε αυτοδιαλυθεί στο ευρώ, στο σημερινό κύμα αναταραχής στις αγορές, με το σημερινό ενεργειακό τσουνάμι και (κυρίως) το σημερινό διαλελυμένο εξωτερικό ισοζύγιο της ελληνικής οικονομίας, σήμερα θα ψάχναμε να βρούμε πού βρίσκεται ο πάτος!

Πάμε όμως στο δεύτερο σκέλος. Κάθε δύσκολο, κάθε δυσάρεστο, συνεπώς κάθε σημαντικό βήμα που γίνεται στο οικονομικό και κοινωνικό πεδίο - σωστότερα: κάθε βήμα που επιχειρείται να γίνει - χρεώνεται «στις Βρυξέλλες». Δηλαδή; Δηλαδή η δειλή όσο ποτέ πολιτική μας τάξη αλλά και τα λαϊκίστικα όσο ποτέ μέσα ενημέρωσης δεν έχουν την παραμικρή διάθεση να επεξηγήσουν οποιαδήποτε αναγκαία κίνηση προσαρμογής. Και καταφεύγουν, ομόφωνα, στο «μας το επιτάσσουν οι Βρυξέλλες». Το «φταίνε οι Βρυξέλλες» βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής.

Μετά την Επιτροπή, βρίζουμε πλέον και το Ευρωδικαστήριο. Δεν διστάζουμε, Παυλόπουλοι και Κακλαμάνηδες ή και νομικοί αστέρες Ρουσόπουλου, να αναδεικνύουμε αντίθεση του Συντάγματός μας με το Κοινοτικό Δίκαιο...

Βλέπουμε την Ολυμπιακή να βυθίζεται, με τη διαχείριση Μιχάλη Λιάπη να έχει συνεχίσει ημέρες Χρήστου Βερελή, ο οποίος εζήλωσε εικόνες Αλέκου Ακριβάκη. Λέει κάποιος ότι δεν πάει άλλο - Κώστας Καραμανλής εκδοχής 2005, Κωστής Χατζηδάκης 2007; Σάλος, εξέγερση, «ντροπή που πάμε να υποταγούμε στα κελεύσματα του Διευθυντηρίου των Βρυξελλών!», «αίσχος που η απειλή Ευρωδικαστηρίου κάμπτει το φρόνημά μας!», «πρόταση μομφής να ασκηθεί κατά του επιτρόπου Μπαρό, έρευνα το αν χρηματίστηκαν άνθρωποί του!». Συνειδητοποιούμε ότι το Ασφαλιστικό καταδικάζει τους σημερινούς 50ρηδες και 40ρηδες σε συντάξεις-φιλοδώρημα, τους 20ρηδες και 30ρηδες σε εργασιακό βίο ειλώτων προκειμένου να στηρίξουν τους σημερινούς συνταξιούχους; Βλέπουμε τις αγριωπές ανισότητες να διαιωνίζονται; Πάει να γίνει επί Αλογοσκούφη/Μαγγίνα ό,τι επί Γιαννίτση, δηλαδή «κάτι»; Πέφτει το ταβάνι! Και, βέβαια, «υποτασσόμαστε στις νεοφιλελεύθερες συνταγές των Βρυξελλών!».

Ή μήπως ξεχάσατε την πανστρατιά εναντίον της φρικτής επιβολής, να ανοίξει η ανώτατη παιδεία στα μιαρά χέρια ιδιωτών (και μάλιστα ξένων!) μετά τις δικαστικές και νομοθετικές ευρωπαϊκές επιταγές; Ασε που «η Ευρώπη» πάει να μας στερήσει την ευχαρίστηση να διατηρούμε τις γοητευτικές χωματερές μας εν λειτουργία! Και ποιος δεν θυμάται την «εθνική ταπείνωση» από τον «χαμηλόβαθμο υπάλληλο των Βρυξελλών» επί βασικού μετόχου; Και ας μην αγγίξουμε την απαγόρευση συμμετοχής σε στρατηγικές επιχειρήσεις («νόμος αντι-Marfin»).

Πάμε, όμως, πίσω: όλοι δεν γνωρίζουμε πως για την ακρίβεια «φταίει» η ένταξη στην ΟΝΕ; Λοιπόν; Πόσο μακριά βρίσκεται ένας νέος αντιευρωπαϊσμός από την ευρωενθουσιώδη Ελλάδα;

Κλιματικές αλλαγές και παγίδες για αφελείς

Το τι θα έλεγε η περίληψη της διακυβερνητικής ομάδας για τις κλιματικές αλλαγές το γνωστό IPCC ήταν λίγο ως πολύ αναμενόμενο για όσους είχαν διαβάσει το πλήρες κείμενο της έκθεσης. Στην ουσία τόσο η τελευταία (τέταρτη)όσο και η προτελευταία έκθεση της ομάδας επαναλαμβάνει με μεγαλύτερη έμφαση και βεβαιότητα αυτά που έχουν ειπωθεί εδώ και χρόνια από την ίδια ομάδα ή μεμονωμένους επιστήμονες σχετικά με την αλλαγή του κλίματος στον πλανήτη. Τότε ακόμα πέρναγαν στα ψιλά και θεωρούντο θέματα συζήτησης για "γραφικούς και κουλτουριάρηδες".

'Έχω επανειλημμένα γράψει σε αυτό το blog για το θέμα και την ανάγκη άμεσης εφαρμογής (και όχι θεωρίας και υποσχέσεων) μέτρων τόσο για την περικοπή των εκπομπών όσο και για την προετοιμασία της κοινωνίας και της οικονομίας στα νέα κλιματικά δεδομένα. Φυσικά το επαναλαμβάνω και τώρα όπως και θα το κάνω σε κάθε ευκαιρία στο μέλλον.

Πολλά λόγια λέγονται αλλά τα έργα δεν τα έχουμε δει ακόμα και η ρύπανση έχει φτάσει σε πρωτόγνωρα επίπεδα όχι μόνο στην Κίνα και την Ινδία αλλά και στην Ευρώπη που από χρόνια έχει την πολιτική πρωτοπορία αλλά τα αποτελέσματα δεν είναι τόσο θεαματικά όσο οι δηλώσεις των διαφόρων υπουργών της στα πρωτοσέλιδα.

Υπάρχουν όμως παγίδες που κρύβονται πίσω από τον όψιμο ενθουσιασμό των πολιτικών, δημοσιογράφων, επιστημόνων, βιομηχάνων, επαγγελματιών κινδυνολόγων και λοιπών παρατρεχάμενων που θεωρούν το θέμα πολύ in και ίσως κερδοφόρο.

Παγίδα πρώτη: Για όλα τα περιβαλλοντικά προβλήματα φταίει η κλιματική αλλαγή .
Η κλιματική αλλαγή δεν ευθύνεται για τις πόλεις τέρατα, για τη ρύπανση στα νερά , τα σκουπίδια, τα τοξικά, την κακή δασική πολιτική και άλλα πολλά κακά της μοίρας μας. Αντίθετα αυτά τα προβλήματα επιδεινώνουν τις επιπτώσεις από την κλιματική αλλαγή. Μη τη χρησιμοποιούμε ως άλλοθι απραξίας λοιπόν. Think globally, act locally και μην ξεχνάμε ότι η κλιματική αλλάγή είναι το σύνολο πολλών…. Πτολεμαίδων και Πατησίων σε ώρες αιχμής.

Παγίδα δεύτερη: Βεβιασμένες ή λάθος τεχνολογικές επιλογές στη κούρσα των τεχνολογικών και βιομηχανικών ανταγωνισμών.
Είναι γνωστή η θέση κύκλων ότι με την παρούσα τεχνολογία η μόνη σοβαρή αντιμετώπιση του θερμοκηπίου γίνεται με τη χρήση πυρηνικής (σχάσης) ενέργειας. Όμως, εκτός του ότι μεταθέτει το πρόβλημα αλλού, η πυρηνική ενέργεια δεν μπορεί και δε φτάνει να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες του πλανήτη.
Τα βιο-καύσιμα μπορεί να επιβαρύνουν την κατάσταση αντί να την βελτιώσουν, αν για να καλλιεργηθούν πρέπει να αποψιλωθούν τροπικά δάση και να γίνει χρήση νιτρικών λιπασμάτων. Ας αφήσουμε τις πιθανές επιπτώσεις στο ισοζύγιο του νερού και τον ανταγωνισμό τους όσον αφορά τις χρήσεις γης με την καλλιέργεια γεωργικών προϊόντων διατροφής.
Το υδρογόνο στα αυτοκίνητα έχει έννοια όσον αφορά το κλίμα μόνο αν παραχθεί με τη χρήση ανανεώσιμων η πυρηνικών πηγών ενέργειας ( και εκεί γίνεται το πολιτικό παιχνίδι). Αν χρησιμοποιηθεί κάρβουνο ή πετρέλαιο για την παραγωγή του το κέρδος σε μειώσεις εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα θα είναι σχεδον ανύπαρκτο.

Παγίδα Τρίτη: Climate change fatigue ή το πολύ το κύριε ελέησον το βαριέται και ο παπάς .
Ανάμεσα στο σημείο να θεωρείς το πρόβλημα ως "γραφικότητες και κουλτούρα" ή να μην κάνεις τίποτα απολύτως και να τα ρίχνεις σε ασύμμετρες απειλές και το σημείο να το κάνεις μαϊντανό σε κάθε θέμα υπάρχει και η σοβαρή αντιμετώπιση. Η χρησιμοποίησή του για λόγους επικοινωνίας και μόνο ή για συγκαλυμμένο εμπορικό ή βιομηχανικό ανταγωνισμό θα γίνει αντιληπτή αργά ή γρήγορα και θα οδηγήσει στην απαξίωση του θέματος και στη μοιρολατρική αποδοχή του από την κοινή γνώμη που τρέχει να προλάβει το σήμερα άντε και το αύριο. Το να γίνει ή απραγία αποδεκτή, όπως σε τόσα και τόσα άλλα σοβαρά προβλήματα του πλανήτη και να πέσουμε σε κοινωνική απάθεια θα είναι εγκληματικό .

Παγίδα τέταρτη: Αντιφατικά μηνύματα και πολιτικές
Αν πράγματι πιστεύουμε ότι θα ανέβει η στάθμη της θάλασσας τότε γιατί κάνουμε έργα απόσβεσης 50ετίας όπως λιμάνια ,γέφυρες, υπονόμους και παραθαλάσσιες υποδομές χωρίς μελέτη και προδιαγραφές κλιματικών επιπτώσεων? Γιατί θέλουμε να μικρύνει ακόμα περισσότερο ο αιγιαλός και η παραλία για να χτίσουμε?
Και όταν πρέπει να μειώσουμε τις εκπομπές αερίων για να κάνουμε το χρέος μας ως χώρα γιατί προτείνουμε τη δημιουργία νέων θερμοηλεκτρικών εργοστασίων για να καλύψουν την αυξημένη ζήτηση ενέργειας το καλοκαίρι λόγω κλιματιστικών που εγκαθίστανται λόγω……κλιματικής αλλαγής?

Παγίδα πέμπτη: Δογματικές προσεγγίσεις στα μέτρα αντιμετώπισης.
Για όλους εκείνους που είναι αλλεργικοί ακόμα και στην ιδέα κανονιστικών ρυθμίσεων και κρατικής παρέμβασης για τη χάραξη και εφαρμογή μέτρων πολιτικής θυμίζουμε ότι πριν λίγα ακόμη χρόνια ( σε τιμή πετρελαίου τα 40 δολάρια) τα οικονομετρικά μοντέλα έδειχναν ότι αν εφαρμοζόταν ένας φόρος λίγων δολαρίων ανά βαρέλι πετρελαίου οι εκπομπές θα μειωνόντουσαν !
Καλή η ευελιξία στην κοινωνία και την αγορά αλλά οι μηχανισμοί της και μόνο π.χ. οικολογικοί φόροι και ανταλλαγή ρύπων, δεν επαρκούν . Θέλουμε νέου τύπου πολιτικές προσεγγίσεις χωρίς δογματικές προκαταλήψεις και νέο-φιλελεύθερες ακρότητες.
Η "πράσινου" τύπου ανάπτυξη θέλει τομεακές και βιομηχανικές πολιτικές με κρατικές επιδοτήσεις και τα περί υγιούς ανταγωνισμού και τα τοιαύτα είναι εκ του πονηρού για να διατηρηθεί το status quo που μόνο υγειές δεν είναι.

Από την άλλη μεριά δογματισμοί του τύπου για όλα φταίνε οι βιομηχανικές χώρες και ακόμα χειρότερο ο καπιταλισμός και η οικονομία της αγορά είναι και στείροι και μη ρεαλιστικοί.
Το αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων δεν είναι ότι καλύτερο.

Παγίδα έκτη: Το κλίμα ως άλλοθι εμπορικού προστατευτισμού.
Όταν όλοι γνωρίζουν το αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο της Γαλλίας με την Κίνα η όψιμη αγωνία κάποιου σαν το Σαρκοζύ για το κλίμα και την επιβολή δασμών άνθρακα στα εισαγώμενα προιόντα από χώρες που δεν λαμβάνουν μέτρα (πχ Κίνα κατά τύχη) είναι ύποπτη το λιγότερο. Παρόμοια, η επιβολή οικολογικών φόρων για να καλύψουμε τα δημοσιονομικά ελείμματα γίνεται αντιληπτό και τους απαξιώνει στη κοινή γνώμη.


Παγίδα όγδοη: Οι «βρώμικες» χώρες ως ασύμμετρη απειλή και άξονας του κακού.
Άφησα για τελευταίο ένα εφιαλτικό σενάριο που θα εξελιχθεί αν οι φυσικές καταστροφές πάρουν διαστάσεις , οι φυσικοί πόροι λιγότεροι, τα κόστη γίνουν τεράστια, οι οικολογικοί μετανάστες γίνουν καθημερινό φαινόμενο και κάποιοι συνεχίζουν τη ρύπανση σαν να μη τρέχει τίποτα. Οι εντάσεις ανάμεσα στους «καθαρούς» και τους «βρώμικους» φτάσουν να πάρουν πολιτική διάσταση πέρα από την περιβαλλοντική και οικονομική σφαίρα και αρχίσουν τα περί……. ασύμμετρων απειλών και αξόνων του κακού.

Για να μην παρεξηγηθώ τελειώνω όπως άρχισα. Απλώς κάνω copy and paste.

'Έχω επανειλημμένα γράψει σε αυτό το blog για το θέμα και την ανάγκη άμεσης εφαρμογής (και όχι θεωρίας και υποσχέσεων) μέτρων τόσο για την περικοπή των εκπομπών όσο και για την προετοιμασία της κοινωνίας και της οικονομίας στα νέα κλιματικά δεδομένα. Φυσικά το επαναλαμβάνω και τώρα όπως και θα το κάνω σε κάθε ευκαιρία στο μέλλον. Οι παραπάνω παγίδες δεν είναι πρόσχημα για να αποφύγουμε τη δράση. Εδώ και τώρα

Προχειρότητα ή γκάφα?

Δεν είχα σκοπό να γράψω απόψε αλλά παρακολουθώντας την εκπομπή της ΝΕΤ "Προσκήνιο" και τον υπουργό Παυλόπουλο να μιλά για τον νέο εκλογικό νόμο δεν κρατήθηκα. Είναι δυνατό μια κυβέρνηση να ανοίγει ένα θέμα που δεν ενδιαφέρει σχεδόν κανένα, να το κάνει θέμα ενώ διαφαίνεται πεδίο συναίνεσης στο γερμανικό μοντέλο και να το κάνει τόσο προχειρα?
Η διάταξη για την μη πριμοδότηση συνασπισμών κομμάτων είναι ή μια τεράστια γκάφα ή μια τεράστια μπούρδα όχι μόνο σε πολιτικό αλλά και σε τεχνικό επίπεδο. Δεν εξηγείται ακόμα και αν πιστεύουν ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να διασπαστεί στο μέλλον.

Οι πολίτες και το ΠΑΣΟΚ: Δυο προτάσεις

Είπε ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ότι θέλει "την επιστροφή στον πολίτη και στα προβλήματα της καθημερινότητας. Αυτό απαιτεί νέες μορφές οργάνωσης, που θα εξασφαλίζουν την ουσιαστική διαβούλευση, την επιμόρφωση, την πολιτική καινοτομία και δημιουργία σε επίπεδο ιδεών και δράσεων."

Ας αλλάξει λοιπόν η οργανωτική δομή του ΠΑΣΟΚ από τομείς κυβερνητικής ευθύνης (και προθάλαμος επίδοξων υπουργών) σε ανοιχτή οργάνωση ανά κοινωνικό πρόβλημα είτε αυτό είναι διαχρονικό όπως η ανεργία, η φτώχια,η εγκληματικότητα,ο καταναλωτής,οι συνταξιούχοι είτε νέο και περιστασιακό όπως η αναδάσωση των καμένων, η βοήθεια σε σεισμοπαθείς ή όποιο νέο θέμα προκείπτει έτσι ώστε να ανταποκρίνεται με ευελιξία και οξυδέρκεια σε κάθε νεο πρόβλημα και κίνημα πολιτών. Από κει θα βγουν και τα στελέχη που θα γνωρίζουν το κάθε θέμα στην ουσία του και που θα έχουν εμπλακεί στους κοινωνικούς αγώνες και όχι απλά στην τεχνική της μιντιο- και μικρο-πολιτικής γιατί τους πήραμε χαμπάρι πια και δεν μας πείθουν.

Είπε επίσης ότι θέλει να ξαναφέρει τους πολίτες ενεργά μέσα στη πολιτική "Με την σύμπτυξη νέων κοινωνικών συμμαχιών, μέσα από κοινές δράσεις και την συνάντησή μας με τα κινήματα πολιτών. Με την συμπόρευσή μας με τις άλλες προοδευτικές δυνάμεις...."

Για να έρθουν οι πολίτες στην ενεργή πολιτική πρέπει να ξέρουν ότι ο χρόνος και οι κόποι τους θς πιάσουν τόπο και όχι απλώς να γίνουν....προτάσεις προς εξέταση από την τοπική, που θα τις στείλει στη νομαρχιακή, που θα τις στείλει στον τομέα, που.... Ο ουσιαστικός κοινωνικός έλεγχος σε ορισμένους τομείς κρατικής (τοπικής ή κεντρικής)λειτουργίας όπως το περιβάλλον, η πολεοδομία, η δράση της αστυνομίας , η κατανομή των κονδυλίων και άλλα πολλά είναι ο μόνος τρόπος να κινητοποιηθούν οι ενεργοί πολίτες (όσοι υπάρχουν ακόμα) για να ξεφύγουμε από το δε βαριέσαι,τις κάθε είδους τοπικές και εθνικές μαφίες και την τριτοκοσμική μας υπανάπτυξη. Η διοικητική αναδιοργάνωση της χώρας και η αναδιοργάνωση και κάθαρση της δικαιοσύνης είναι εκ των ουκ ανευ για μια τέτοια πρωτοβουλία. Η πρόταση θεσμοθέτησης του κοινωνικού ελέγχου και η συνεργασία με την βάση της άλλης αριστεράς σε αυτό το επίπεδο ανοίγει πεδίο δόξης λαμπρόν αν θέλουμε τα λόγια να γίνουν πράξη.
Ακούγονται ντεμοντέ και φοβίζουν τέτοια ανοίγματα (ποιους άραγε?) αλλά πρωτοβουλίες άνωθεν χωρίς κοινωνική συμμετοχή όπως η δημιουργία Ειδικής Γραμματείας για τη διαφθορά μόνο για να δίνουν ιδέες στο Λαζόπουλο για το Αλ Τσαντίρι κάνουν

Νέου είδους πολιτικές για την προσαρμογή της κοινωνίας στα νέα κλιματικά δεδομένα

Θέλω να αναφερθώ ξανά σε ενα θέμα που είχα αναρτήσει τον Ιούνιο αλλά δεν το συνέχισα και μου φαίνεται άκρως επείγον, άκρως πολιτικό και ενδιαφέρον. Είναι το θέμα της προσαρμογής στις κλιματικές αλλάγές. Και φυσικά δεν εννοώ την παθητική προσαρμογή του οικοσυστήματος και της κοινωνίας στα νεά κλιματικά δεδομένα αλλά την ανάγκη χάραξης και εφαρμογής νέων πολιτικών που θα οδηγήσουν την κοινωνία και την οικονομία προς την αντιμετώπιση των κλιματικών επιπτώσεων με το λιγότερο δυνατό κοινωνικό και οικονομικό κόστος.
Με κανένα τρόπο η ανάγκη προσαρμογής στις κλιματικές αλλαγές δε σημαίνει την εγκατάλειψη των προσπαθειών καταπολέμησης δηλαδή περιορισμού των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Απλά οι δύο προσπάθειες συμβαδίζουν με την προσαρμογή να είναι ίσως πιο επιτακτική αφού ακόμα και αν σταματήσουν αύριο όλες οι εκπομπές το κλίμα, λόγω αδράνειας, θα συνεχίσει να αλλάζει για πολλά πολλά χρόνια ακόμα με επιπτώσεις που ξεπερνούν τα πιο τολμηρά σενάρια
Ας σημειωθεί ότι η παθητική προσαρμογή (δηλαδή το... άσε και βλέπουμε) εκτός από επικίνδυνη κοινωνικά μπορεί να είναι και επικίνδυνη κλιματικά αφού μπορεί να εξουδετερώνει προσπάθειες καταπολέμησης του φαινομένου. Δηλαδή η προσαρμογή στα κύματα καύσωνα με περισσότερα κλιματικά και αύξηση της θερμοηλεκρτικής παραγωγής ηλεκτρισμού για να ανταποκριθούν στη ζήτηση είναι ένας φαύλος κύκλος περισσότερων εκπομπών, περισσότερων κυμάτων καύσωνα, πιο πολλών κλιματιστικών και πάλι από την αρχή .Όπως επίσης η παραγωγή βιοκαυσίμων με νιτρικά λιπάσματα που απελευθερώνουν νιτρικά οξείδια πολύ πιο επικίνδυνα από το διοξείδιο του άνθρακα όσον αφορά το θερμοκήπιο.

Φοβάμαι (και ελπίζω, ταυτόχρονα), ότι πολλά πρέπει αλλάξουν στη ζωή μας και όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε τόσο το καλύτερο. Θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε σε θερμοκρασίες Αφρικής και σε διαρκή ξηρασία. Να αλλάξουμε τις γεωργικές καλλιέργειες από ποτιστικές σε ξερικές γιατί το νεράκι μπορεί να μη φτάνει ούτε για ξύρισμα στους αγρότες του Θεσσαλικού. Θα υπάρχουν επιπτώσεις στον τουρισμό αφού θα αλλάξει η τουριστική περίοδος γιατί ποιος θα έρχεται για διακοπές το καλοκαίρι με 43 υπό σκιάν? Ποιος θα φτιάχνει σπίτια χωρίς θερμομόνωση? Τι θα γίνουν οι υδροηλεκτρικοί σταθμοί αν δεν έχουν νερό? Αναρωτιέμαι γιατί φτιάχνουμε υποδομές με χρόνο απόσβεσης τα 50 χρόνια όπως λιμάνια, παραθαλάσσιους δρόμους , αεροδρόμια, κλπ., χώρισ μελέτη επιπτώσεων των κλιματικών αλλαγών ενώ γνωρίζουμε ότι θα αχρηστευτούν με την άνοδο της στάθμης της θάλασσας πριν να αποσβέσουν το κόστος κατασκευής. Δε θα έπρεπε όλα αυτά να γίνουν συνείδηση πρώτα απ' όλα και μετά πολιτική και νομοθεσία? Αυτό που λένε ενεργητική προσαρμογή στη κλιματική αλλαγή
Εκτός, φυσικά, αν τα θεωρούμε όλα τα παραπάνω της πλάκας. Φανταστείτε ότι κάποιοι ζητάνε και οι άλλοι το συζητάνε να κάνουν την αιγιαλίτιδα ζώνη από 50 μέτρα ακόμη λιγότερα για να χτίσουνε παραθαλάσσια σήμερα, υποθαλάσσια αύριο εξοχικά. Ασε το τριτοκοσμικό θέμα με τις πισίνες στα νησιά.
Ο πρόεδρος Παπούλιας είχε πει κάτι σοφό. Η αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών έιναι θέμα δημοκρατίας γιατί αν αφήσουμε την κοινωνία απροετοίμαστη το μάρμαρο θα το πληρώσουν οι ασθενέστερες τάξεις. Η "πράσινη ανάπτυξη" δεν μπορεί να αγνοήσει αυτή την διάσταση

Βραδινές υπαρξιακές αναζητήσεις

Αδύνατο να κοιμηθώ απόψε! Ερωτήματα και απορίες με βασανίζουν. Λείπεις και συ! Αστα να πάνε. Τα γράφω λοιπόν έτσι χύμα όπως μου έρχονται σαν ψυχανάλυση

Πόσα χρειάζεται ένα άτομο για να ζήσει αξιοπρεπώς και πόσες ώρες πρέπει να δουλέυει την ημέρα ?

Υπάρχουν τρόποι να ξαλαφρώσουν οι υπερχρεωμένοι από τα χρέη στις τράπεζες?.

Πότε είναι το έσχατο σημείο χρονικά για να λυθεί το ασφαλιστικό χωρίς να κινδυνέψουν οι συντάξεις? Ποιοι πρέπει να πληρώσουν το μάρμαρο?


Τι είναι πιο σημαντικό για την παιδεία? Να διορθωθεί το βιβλίο της ιστορίας? Να μην γίνουν ιδιωτικά πανεπιστήμια? Να καταργηθούν τα φροντιστήρια και να γίνει πραγματικά δωρεάν παιδεία

Υπάρχει σχέση μεταξύ πάγων που λειώνουν στους πόλους και του κυκλοφοριακού στη Αθήνα?

Πάει καλύτερα μια κυβέρνηση όταν ορκίζεται με παπάδες, αγιαστούρες και χειροφιλήματα ?

Το πρόβλημα της σοσιαλδημοκρτατίας στη Ευρώπη είναι ότι δεν προσαρμόστηκε αρκετά στα νέα δεδομένα της παγκοσμιοποίησης ή το ότι δεν έχει όραμα?

Είναι οι μακροοικονομικοί δείκτες θέσφατα ή πολιτικές επιλογές?

Ποιά είναι τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας για ανάπτυξη και απασχόληση?

Ο κοινωνικός έλεγχος και η κοινωνία των πολιτών είναι ντεμοντέ και φοβίζει τους επενδυτές?

Είναι οι οργανώσεις ενός κομμάτος βαρίδια στη πολιτική του ηγέτη, προεκλογικός μηχανισμός ή φορείς αλλάγής?

Αρκεί μια ομιλία για να καταλάβεις ποιον θέλεις πρόεδρο στο κόμμα σου?

Γιατί λένε Γιώργος μείον Ευάγγελος συν Κώστας ίσον Αλέκος άντε και λίγη Αλέκα στο κρατούμενο?

Last but not least,από τα ερωτήματα που με απασχολούν ποιος είμαι αλήθεια εγώ και τι πιστεύω? Είμαι άραγε αριστερόστροφος, κεντρομόλος ή απλώς αθεράπευτα ρομαντικός?

Κλείσε το φως ρεεε, θέλουμε να κοιμηθούμε!!!

Ντροπή

Στην αρχή ήταν πανικός, μετά φρίκη, ύστερα θλίψη και στο τέλος οργή για όλα αυτά που έζησα τον Αύγουστο στην Ελλάδα.
Όταν μίλησα με ξένους φίλους και είδα από πρώτο χέρι αυτά που δείχνουν και λένε τα κανάλια σε άλλες χώρες για μας τότε όλα τα παραπάνω μετατράπηκαν σε ντροπή.
Σου μιλάνε με συμπάθεια αλλά η συγκατάβαση στο βλέμμα τους σου λέει ότι "είσαστε άξιοι της μοίρας σας" και βρίσκεσαι να απολογείσαι για ένα ανίκανο, τριτοκοσμικό και διαβρωμένο κράτος που απειλείται τάχα από τη διεθνή τρομοκρατία. Αυτό τους έμεινε όχι μόνο από τις φωτιές και τις ασσυμετρίες αλλά και από την day after με τις ουρές,τις απάτες και την κλωτσοπατινάδα στις τράπεζες.
Που πήγε εκείνη η ψυχική και εθνική ευφορία του καλοκαιριού του 2004? Τότε με τους Ολυμπιακούς και το Euro? Που χάθηκε ή ποιος μας την έκλεψε? Ποιος θέλει να γυρίσουμε στην ψωροκώσταινα?
Ντροπή!

Η προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή να αρχίσει τώρα

Έχω παρατηρήσει ότι τα ΜΜΕ αλλά και οι υπόλοιποι ασχολούνται με το περιβάλλον και το κλίμα (ναι ακόμα και σήμερα!) όταν δεν υπάρχουν άλλες ειδήσεις ή όταν σφίγγουν οι…ζέστες ή καίγονται δάση όπως καλή ώρα. Άκουσα το πρωί έναν εκφωνητή της τηλεόρασης να λέει "να κάνουμε κάτι όσο είναι καιρός ακόμα να σωθούμε"
Δυστυχώς όμως δεν είναι τόσο απλό. Αν η μέση θερμοκρασία της γης ξεπεράσει τους 2°C σε σχέση με αυτή που ήταν πριν τη βιομηχανική εποχή τότε τα πράγματα είναι πολύ σκούρα. Σήμερα είναι 0,76°C πιο πάνω από το 1850 και από ότι φαίνεται θα πάρει και άλλο.
Άμεση περικοπή των εκπομπών, λοιπόν, χωρίς καθυστέρηση όσο και αν πονάει (γιατί θα πονέσει και σε κόστος και σε αλλαγή συνηθειών).
Ακόμα, όμως, και αν σταματούσαμε όχι μόνο να ρυπαίνουμε αλλά και να αναπνέουμε σήμερα, το κλίμα έχει πάρει ανάποδες και θα συνεχίσει την παράξενη και σχετικά άγνωστη πορεία του για πολλά πολλά χρόνια ακόμα.
Η παθητική προσαρμογή της κοινωνίας ειδικά του νότου στην αύξηση της θερμοκρασίας θα επιφέρει νέες εκπομπές λόγω αύξησης της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας για κλιματισμό. Τετρακόσια τοις εκατό η αύξηση πωλήσεων κλιματιστικών στην Ελλάδα σε ένα χρόνο χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η τρέχουσα καυτή περίοδος. Ήταν δηλαδή στραβό το….κλίμα το τρώνε και τα κλιματιστικά!
Φοβάμαι (ή ελπίζω, μήπως?), ότι πολλά θα αλλάξουν στη ζωή μας. Θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε σε θερμοκρασίες Αφρικής και σε διαρκή ξηρασία. Να αλλάξουμε τις γεωργικές καλλιέργειες από ποτιστικές σε ξερικές γιατί το νεράκι μπορεί να μη φτάνει ούτε για ξύρισμα στο κ. Κοκκινούλη που θα έπρεπε να γίνει πρασινούλης στα οικολογικά αφού φουντωτό μπαμπάκι στο κάμπο το βλέπω μόνο όταν ξανάρθουν οι παγετώνες. Θα αλλάξει η τουριστική περίοδος γιατί ποιος θα έρχεται για διακοπές το καλοκαίρι με 43 υπό σκιάν? Ποιος θα φτιάχνει σπίτια χωρίς θερμομόνωση? Τι θα γίνουν οι υδροηλεκτρικοί σταθμοί αν δεν έχουν νερό? Αναρωτιέμαι δε γιατί φτιάχνουμε υποδομές με χρόνο απόσβεσης τα 50 χρόνια όπως λιμάνια, παραθαλάσσιους δρόμους , αεροδρόμια, κλπ., ενώ γνωρίζουμε ότι θα αχρηστευτούν με την άνοδο της στάθμης της θάλασσας πριν να αποσβέσουν το κόστος κατασκευής. Δε θα έπρεπε όλα αυτά να γίνουν συνείδηση πρώτα απ' όλα και μετά νομοθεσία? Αυτό που λένε ενεργητική προσαρμογή στη κλιματική αλλαγή
Εκτός, φυσικά, αν τα θεωρούμε όλα τα παραπάνω της πλάκας. Γιατί δε δίνω δεκάρα για το τι λένε οι διάφοροι αλλά για το τι κάνουν. Τώρα που καίγεται η Πάρνηθα και η λοιπή Ελλάδα που κρύβονται αυτοί που πρότειναν το αρθρο 24? Φανταστείτε ακόμα ότι κάποιοι ζητάνε και οι άλλοι το συζητάνε να κάνουν την αιγιαλίτιδα ζώνη από 100 που είναι σήμερα σε 50 μέτρα για να χτίσουμε παρα –υποθαλάσσια εξοχικά. Και καλά στις βραχώδεις ακτές πέντε πάνω πέντε κάτω δε βαριέσαι! Αυτά όμως τα μεζονετάκια σε παραλίες δίπλα στο κύμα δε σκέφτεστε ότι μπορεί να γίνουν… κάτω από το κύμα μέχρι τη σύνταξη?

Λεπτές ισορροπίες

Πήγε ο πρωθυπουργός στη Κρήτη στο "Θαλασσόκοσμο" και είδε το τεράστιο και πρωτοποριακό ενυδρείο καμάρι της περιοχής και της χώρας μας στο είδος. Φανερά εντυπωσιασμένος στην έξοδο είπε μεταξύ άλλων, αν κατάλαβα καλά από το ρεπορτάζ, ότι το ενυδρείο αυτό αποδεικνύει την ισόρροπη ανάπτυξη της Ελλάδας. Δε θα σχολιάσω την ουσία που δεν αντέχει φυσικά σε σχολιασμό. Σίγουρα το ενυδρείο είναι πόλος έλξης τουριστών και πηγή εισοδήματος για τους ντόπιους και μακάρι να είχαμε και άλλα τέτοια παραδείγματα τοπικής ανάπτυξης έξω από τα συνηθισμένα τυροκομεία, λατομεία και ρουμλετάδικα. Όχι όμως ότι είναι και δείγμα ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε τροχιά ισόρροπης ανάπτυξης με το σκουπίδι βουνό, τις παραλίες υπερδομημένες, τα δάση καταπατημένα και τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου να έχουν ξεπεράσει ακόμα και τα πιο ελαστικά όρια.

Όμως μου ήρθε στο μυαλό ένα μικρό βιβλιαράκι του γιατρού David Servan-Schreiber ( γιος του γνωστού Servan-Schreiber) με τίτλο "Guérir le stress, l'anxiété et la dépression sans médicaments ni psychanalyse" (Θεραπεία του άγχους και της κατάθλιψης χωρίς φάρμακα και ψυχανάλυση σε ελεύθερη μετάφραση). Δε ξέρω αν το βιβλίο έχει μεταφραστεί στα ελληνικά αλλά θα με ενδιέφερε να το μάθω.
Λέει, λοιπόν, ότι όσοι έχουν ζωάκια στο σπίτι τους είναι σε καλύτερη όχι μόνο ψυχολογική αλλά και φυσική κατάσταση και ζουν περισσότερα χρόνια και το εξηγεί πολύ καλά και με βάση κλινικά πειράματα. Είναι κατά βάση η στοργή και φροντίδα που δίνουν και παίρνουν όσοι τα έχουν , τα φροντίζουν και τα αγαπάνε . Είναι η ενστικτώδης επικοινωνία που υπάρχει μεταξύ ανθρώπου και ζώου . Το ένα παίρνει από και δίνει στο άλλο. Έχετε δει πόσο μερικοί άνθρωποι μοιάζουν στους σκύλους τους? Έχετε ακούσει για κατοικίδια που υποφέρουν από τις αρρώστιες των κυρίων τους ?
Η απόκτηση κατοικίδιου δίνεται ως ιατρική πλέον συμβουλή σε ανθρώπους μονάχους χωρίς στοργή. Στη Γαλλία υπάρχουν κέντρα δελφινοθεραπείας για αυτιστικά άτομα τα οποία κολυμπάνε δίπλα-δίπλα με δελφίνια.

Καταλαβαίνω απόλυτα, λοιπόν, την αγαλλίαση του πρωθυπουργού βγαίνοντας από το ενυδρείο. Καλά θα κάνει , όπως και άλλοι πολυάσχολοι και στρεσαρισμένοι πολιτικοί, πολυτεχνίτες, πολυθεσίτες και λοιποί μπιζιμπόντηδες, να πάνε και να ξαναπάνε. Οι θέσεις αυτές έχουν πολύ δουλειά, υποχρεώσεις, ταξίδια και είναι προφανές ότι δημιουργούν άγχος και μερικές φορές κατάθλιψη (για αυτισμό δεν έχουμε ακόμα επιστημονικές ανακοινώσεις ) . Αν δεν μπορούν να πηγαίνουν στο ενυδρείο ας πηγαίνουν στον ζωολογικό κήπο. Αν και αυτό είναι δύσκολο ας πάρουν κάποιο κατοικίδιο , έστω ένα χρυσόψαρο σε μια γυάλα ή ακόμα και ένα φυτό αρκεί να το φροντίζουν οι ίδιοι και όχι οι γυναίκες ή οι γραμματείς τους. Όχι μόνο θα βρουν την ισορροπία τους αλλά θα ανεβάσουν τη φυσική τους κατάσταση και θα κάνουν γνωριμίες αν το βγάζουν βόλτα στο πάρκο(λιγότερο συχνά το ψαράκι και τη γλάστρα). Εμπλουτίζουν έτσι και την αστική πανίδα για εξισορρόπηση της άλλης που χάνεται.
H προσωπική ισορροπία των πολιτών και δη των ταγών μιας χώρας επικοινωνεί υπόγεια με την ισορροπία της ανάπτυξης ως προς το περιβάλλον. Μπορείτε να μου εξηγήσετε , λοιπόν, γιατι ο καιρός τρελάθηκε?

Από που ξεκινά η πολιτική?

Φίλοι που με γνωρίζουν από πολύ παλιά με ρωτάνε γιατί δεν κάνω ένα εμφανώς πολιτικό blog αφού χρόνια ασχολούμαι και μου αρέσει η πολιτική. Η πρώτη απάντηση που μου έρχεται είναι κάτι που είπε ένας Άγγλος –θα ψάξω και θα σας το πω το όνομά του- πριν από χίλια περίπου χρόνια κάτι κάπως έτσι. Στα είκοσι μου, είπε, ήθελα να αλλάξω το κόσμο και πάλεψα με όλες μου τις δυνάμεις αλλά ο κόσμος δεν άλλαξε. Στα τριάντα μου ήθελα να αλλάξω την οικογένειά μου και τα παιδιά μου και τα έδωσα όλα αλλά τα παιδιά μου πήραν το δικό τους δρόμο. Τώρα στα πενήντα μου θέλω να αλλάξω τον εαυτό μου μόνο και είμαι σίγουρος ότι έτσι θα αλλάξουν και οι γύρω μου.
Ξέρω, φαίνεται μεταφυσικό και μη επιστημονικό με βάση τις κλασσικές αριστερές θεωρίες, αλλά πιστεύω όλο και πιο πολύ ότι τα προβλήματα δεν λύνονται μόνο από πάνω αλλά παίζει μεγάλο ρόλο και η συμπεριφορά και του συνόλου και των ατόμων ξεχωριστά.
Πως μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο όταν δε μπορείς να αλλάξεις ούτε το εαυτό σου? Όταν ο ίδιος είσαι αυταρχικός με τα παιδιά, τη γυναίκα και τους συνεργάτες σου? Για ποια πολιτική βούληση μας μιλάς όταν δε μπορείς να κόψεις το φαί και το τσιγάρο? Για ποια συνέπεια κραυγάζεις όταν δεν έρχεσαι ποτέ στην ώρα σου? Ποια κοινωνική ευαισθησία μπορείς να έχεις όταν σε έχει μαγέψει το αντικοινωνικό life style, κυκλοφορείς σε in μέρη με αυτοκίνητα που καίνε σε μία ώρα τόση βενζίνη όσο και ένα αφρικάνικο χωριό σε ένα μήνα? Όταν οι επαρχιωτικές φοβίες που ακόμα κουβαλάς μη σε πιάσουν κορόιδο οι πρωτευουσιάνοι σε οδηγούν στο « όλα και όλοι είναι σάπια και δεν αλλάζει τίποτα »? Όταν πιστεύεις ότι οι άλλοι χάφτουν τα εξυπναδίστικα κολπάκια σου. Όταν ο μικροαστισμός σου κραυγάζει ακόμα και στο τρόπο επίπλωσης του σπιτιού σου. Όταν ο πατριωτισμός σου βροντοφωνάζει όταν απειλούν μια βραχονησίδα οι Τούρκοι αλλά δεν δίνεις διάρα που ενα νησί στο μέγεθος της Χίου χάνεται κάθε χρόνο στη θάλασσα από τη διάβρωση. Που η διαφθορά σου υποβόσκει στη καθημερινότητά σου με την κατάχρηση της οποιασδήποτε εξουσιούλας σου και είναι έτοιμη να ξεπεταχτεί μόλις το μέλι ακουμπίσει τα δάχτυλα.
Αυτά είναι λίγα μόνο από αυτά που βλέπουμε κάθε μέρα γύρω μας ή βγαίνουν στη επιφάνεια μόλις τη σκαλίσουμε λιγάκι.
Λένε ότι τις καλύτερες σχέσεις τις κάνεις όταν δε φοβάσαι να μείνεις μόνος σου και όταν πια ξέρεις τι θες από τον εαυτό σου. Το ίδιο και στη κοινωνική σου δράση. Για να πείσεις πρέπει να το πιστεύεις ολόψυχα ή να είσαι ο ίδιος αυτό που προτείνεις . Διαφορετικά δεν περνάς τουλάχιστον σε αυτούς που σκέφτονται και που είναι πολύ περισσότεροι από όσους δείχνουν.
Ο πολίτης και η πολιτική ξεκινά από μέσα σου πριν βγει στο έξω σου. Αλλαξέ το λοιπόν. Διαφορετικά ακόμα και αν είσαι πρωθυπουργός ή πρόεδρος παραμένεις ιδιώτης δηλαδή idiot.