Για μια ενιαία αριστερά ή αλλιώς φασκελοκουκούλωτα

Το αν οι κουκουλοφόροι είναι φασίστες, αντιεξουσιαστές, μπαχαλάκηδες, χούλιγκαν , κλπ ή όλα από αυτά μαζί δεν αφορά κανέναν. Το γιατί σε κάθε διαδήλωση κάνουνε σόου βίας πάλι δεν αφορά κανέναν εκτός ίσως από τον ψυχολόγο τους.
Αυτό που μας νοιάζει πολιτικά είναι το ποιος επωφελείται από το μπάχαλο και τη βία.
Πριν πάω εκεί μια παρατήρηση. Η αστυνομία και οι μυστικές υπηρεσίες ξέρουν πολύ καλά και ποιοι είναι κάτω από τις κουκούλες, τους τρόπους οργάνωσης και δράσης, τους τρόπους και τους τόπους στρατολόγησης αλλά και τους στρατολογητές στις περισσότερες περιπτώσεις. Στο γκουγκλ να ψάξεις θα τα βρεις αν έχεις κουκούτσι μυαλό και τεχνολογία. Όμως γιατί δεν τους πιάνει?

Οι θεωρητικές απαντήσεις είναι οι εξής. Ή είναι ανίκανη (πράγμα διόλου απίθανο) ή είναι και δικοί της άνθρωποι μέσα ή έχει οδηγίες να μην τους πιάσει ή παρεμβαίνουν οι εταιρείες προμηθειών χημικών ή κάποιος τα πιάνει από τις προμήθειες των χημικών που ρίχνονται κάθε φορά.

Τσάμπα τσακώνονται η Αλέκα και ο Αλέξης.

Ποιος ωφελείται από τη βία? Σίγουρα η εκάστοτε κυβέρνηση ( ο κόσμος πάντα συσπειρώνεται γύρω της όταν φοβάται), ο Καρατζαφέρης και οι ασφαλιστικές εταιρείες που τρίβουν τα χέρια τους αφού όλοι οι μαγαζάτορες στην επαναστατική περιοχή του Συντάγματος κάνουν ασφάλειες για βανδαλισμούς. Ίσως και ο αρχιμπάτσος με τις προμήθειες , που λέγαμε πιο πάνω.

Καλά πλλλάκα με κάνεις? Θα λεγε ένας Θεσσαλλλονικιός . Εμ, τι θες να κάνω? Εδώ η χώρα χάνεται και η συζήτηση είναι για την κουκούλα. Τριτοκοσμισμός σε ανάπτυξη.


ΥΓ. 1) Στην εικόνα πιο κάτω το εξώφυλλο του σημερινού Εκόνομιστ (για όσους βλέπουν ανάμεσα από τις γραμμές). Ο τίτλος "οργή ενάντια στη μηχανή"
2) Ο τρόπος που δολοφονήθηκε ο Καντάφι και σκυλεύτηκε το πτώμα του, όσο μισητός και αν ήταν δεν προοιωνίζουν τίποτα καλό για τη Λιβύη.

Η κλωτσιά στην Ευρώπη

Το ότι ένας αστυνομικός κλωτσά διαδηλωτή δεν είναι είδηση. Το ότι μια διαδηλώτρια τρώει κλωτσιά από αστυνομικό, ούτε αυτό( σιγά, στην Αθήνα είναι στην ημερήσια διάταξη). Το ότι μια Ελληνίδα τρώει κλωτσιά από Βέλγο αστυνομικό κάτι λέει. Όμως εγώ γράφω το άρθρο για τη δήλωση του Τρεμόπουλου που έφερε το θέμα στο Ευρωκοινοβούλιο.

«Ο συμβολισμός του περιστατικού θα έπρεπε να μας συγκλονίζει», δήλωσε ο Μιχάλης Τρεμόπουλος.«Ένας οπλισμένος άνδρας με εξουσία κλωτσά στο πρόσωπο, για χάρη οικονομικών συμφερόντων που δεν είναι καν δικά του, μια άοπλη γυναίκα πολίτη την ώρα που αυτή εκφράζει ειρηνικά την άποψή της. Το ότι το θύμα της επίθεσης είναι Ελληνίδα, σε μια εποχή που η χώρα μας βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα, κάνει το συμβολισμό ακόμη πιο ισχυρό. Τα όσα δείχνει το βίντεο, αλλά και τα όσα συμβαίνουν σήμερα συνολικότερα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αποτελούν κλωτσιά στο πρόσωπο και τις αξίες της Ευρώπης: στα ανθρώπινα δικαιώματα, την κοινωνική συνοχή, τη δημοκρατία. Από υπηρέτες της πραγματικής οικονομίας, το τραπεζικό σύστημα και οι χρηματαγορές έχουν αφεθεί να γίνουν απαγωγείς της. Αξίζει να δώσουμε όλες τις μάχες για να υπερασπίσουμε την Ευρώπη που ενέπνεε μέχρι σήμερα τους λαούς της και τους πολίτες της».

Να πέσουν οι μάσκες

Η αρχηγική κίνηση Διαμαντοπουλου, Λομβέρδου, Ραγκούση , η επίσκεψη Παπανδρέου στον Παπούλια, οι ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών και το γενικό μπάχαλο που επικρατεί μου μυρίζουν εκλογές οσονούπω (θέμα βδομάδων).

Το πρωτοσέλιδο και αποκαλυπτικότατο για το παρασκήνιο άρθρο του Βήματος σήμερα για τις πόρνες ναι μεν μας ξαναλέει αυτό που ξέραμε για τις ελληνικές τσαπατσουλιές και μαγκοζεμπεκιές αλλά μέσα από τις γραμμές του θάβει το διδυμο Παπανδρεου-Βενιζέλος (και από κοντά Πάγκαλος,Παπακωνσταντίνου). Λίγο πιο κάτω , σε άλλο άρθρο μιλάει για το ποιοι είναι αυτοί που ψάχνουν νέες ηγεσίες. Το Βήμα μας προετοιμάζει για συγκυβέρνηση με ηγετική ομάδα το τριο που προανάφερα. Είναι η απάντηση στην Καθημερινή που θέλει Σημίτη. Να μου το θυμάστε.Μόνο, που είναι ο ξενοδόχος σε όλκα αυτά?

Εκλογές λοιπόν. Είναι η μόνη λύση να μιλήσουν όσοι τώρα λουφάζουν ή φοβούνται. Να πάρει ο καθένας τις ευθύνες του μακριά από λαϊκισμούς , αθωοπαρθενισμούς , τυχοδιωκτισμούς και επαναστατικές γυμναστικές. Θα πέσουν μονομιάς οι μάσκες. Να δουμε και ποιοι και πόσοι πραγματικά τις θέλουν.

Να ακούσουμε τις προτάσεις τους με ηρεμία. Αφού θα έχει φύγει η επάρατος κυβέρνηση που ήταν ο μέγας και στρατηγικός τους στόχος ας μας πουν κάτι για την επόμενη μέρα. Στο ευρώ ή έξω από αυτό? Μέσα ή εξω από την Ευρώπη? Μνημόνιο και τρόικα ή ανεξαρτησία? Μισθός 1000, 700, 500 η 200 ευρώ? Πως θα φέρουν επενδύσεις? Πως θα μειωθεί η ανεργία. Περισότερο η λιγότερο αστυνομικό κρατος? Μέσα ή έξω οι μετανάστες?

Προτάσεις όχι γκρίνια, πολιτική γυμναστική και αφορισμούς για μακελειό. Προτάσεις αξιόπιστες που θα παραθέτουν όχι μόνο τις επιπτώσεις τους αλλά και τους τρόπους υλοποίησης τους. Όχι του τύπου «θα κάνω τσαμπουκάδες στους Μερκοζί» ή «θα πάω στο Κατάρ» ή «ο σοσιαλισμός θα τα λύσει όλα» ή «θα βρω πετρέλαιο στο Αιγαίο» ή «το δαιμόνιο του έλληνος» ή «το ‘πε ο πάτερ Παϊσιος» ή « Αλέξη , πιάσε κανα ούζο και βλέπουμε».

Την αλήθεια θέλουμε και μόνο. Στην εποχή που διαλύεται η χώρα το να είσαι γραφικός ή λουφαδόρος δεν θα μπορείς να το επικαλεστείς ως ελαφρυντικό στοιχείο στην ώρα της κρίσης της ιστορίας.

ΥΓ 1: Οι παγκόσμιες διαδηλώσεις του Σαββάτου είναι και αυτές σημάδι των τριγμών της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής δικτατορίας αλλά και της δύναμης του facebook.

ΥΓ2: Κόφτε να μου στέλνετε τις τριτοκοσμικές μαλακίες κάποιου Λιακόπουλου

Δόξα τα λεφτά έχουμε Ευρώπη

Η Κίνα απειλεί με εμπορικό θερμό επεισόδιο τις ΗΠΑ αν αυτές αυξήσουν τους δασμούς εισαγωγής των κινέζικων προϊόντων ενώ οι ΗΠΑ ζητούν από την Κίνα να ανεβάσει το υποτιμημένο γουάν.
Η ελληνική οικονομία, που είναι το 2% της ευρωπαϊκής και το 0,00… της παγκόσμιας , απειλεί το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Η κατάρρευση μιας τράπεζας παρασύρει δεκάδες άλλες τράπεζες αλλά και κράτη μαζί της.

Η πλήρης αλληλεξάρτηση σε μια παγκοσμιοποιημένη αλλά ασταθέστατη οικονομία. Το "πεταγμα της πεταλούδας" που λέμε στη φυσική για να περιγράψουμε τις συσχετίσεις, στα μη γραμμικά συστήματα όπως είναι, ας πουμε τα ατμοσφαιρικά. Το πέταγμα μιας πεταλούδας στο Πεκίνο θα μπορούσε να προκαλέσει τυφώνα στην Ελλάδα. Κάποια μη γραμμικά συστήματα λέγονται και χαοτικά όχι διότι δεν έχουν εσωτερικούς νόμους αλλά γιατί είναι τόσο πολλοί και πολύπλοκοι που δεν μπορούμε ( ακόμα) να τους καταλάβουμε.

Σε αυτή , λοιπόν, την χαοτική, με την έννοια της μη κατανοητής, κατάστασης φαίνεται ότι έχουν καταρρεύσει τα πάντα εκτός από το κεφάλαιο που έχει πια εδραιώσει την παγκόσμια κυριαρχία του. Σε μια κατα κράτος υπερίσχυσή του απένατι στην εργασία ύστερα ειδικά από την κατάρρευση του σοβιετικού μπλογκ. Για πρώτη φορά στην ιστορία όλος ο κόσμος προσπαθεί να αναπτυχθεί με το ίδιο μοντέλο αυτό δηλαδή που κινείται με βάση το κέρδος και τη συσσώρευση κεφαλαίου.

Το εργατικό-συνδικαλιστικό κίνημα εκφυλίστηκε στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει καταναλωτικά αγαθά, οι κυβερνήσεις ανίσχυρες, οι πολιτικοί ανδρείκελα των μίντια. η αριστερά (εντός και εκτός κοινοβουλίων) χωρίς αξιόπιστη πρόταση, η θρησκεία στα αζήτητα και οι θεσμοί στην υπηρεσία των ισχυρότερων.

"Αν δεν υπήρχε το κεφάλαιο και τα συμφέροντα που έχει επενδύσει, να τρίζει τα δόντια στους νάνους Ευρωπαίους ηγέτες , η Ευρώπη θα είχε διαλυθεί" μου έλεγε φίλος μαχόμενος αριστεριστής που βλέπει την Ευρώπη ως μόνο μέσο απάντησης στην παγκοσμιοποιήση αν οι πολιτικοί συσχετισμοί αλλάξουν. Όχι την Ευρώπη της Μέρκελ και του Σαρκοζί φυσικά.

Διαβάζω στα νέα σήμερα

"Έκκληση προς τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης να βρουν το συντομότερο δυνατό λύση για την κρίση χρέους απηύθυνε με επιστολή του ο Τζορτζ Σόρος, την οποία συνυπογράφουν περίπου εκατό σημαντικές προσωπικότητες από την Ευρώπη.

Η επιστολή δημοσιεύεται στη γερμανική οικονομική εφημερίδα Handelsblatt, στην οποία ο Σόρος εκφράζει την ανησυχία του για το μέλλον του ευρώ και την τύχη του χρηματοπιστωτικού συστήματος."

ΥΓ ελληνικής πραγματικότητας: Μια κοινωνία που επί δεκαετίες δεν μπορεί να μαζέψει τα σκουπίδια της δεν είναι ικανή να κάνει τίποτα. Ούτε να εφαρμόσει Μνημόνιο ούτε σοσιαλισμό (εκει να δεις πόσο μεγαλύτερη κοινωνική συνείδηση χρειάζεται) ούτε αυτό-οργάνωση, ούτε να μάθει τα παιδιά της γράμματα,ουτε συγκοινωνίες…….Τα σκουπίδια στους δρόμους δεν είναι πραγματικότητα. Δεν υπάρχουν. Είναι απλά αντανάκλαση του μυαλού σας.

Από την άλλη μεριά του Ατλαντικού

Πολύ πριν την πτώση του Τείχους, πολύ πριν το χλώμιασμα του υπαρκτού σοσιαλισμού, είχα διαβάσει το δοκίμιο του Ζαν-Φρανσουά Ρεβέλ Μηδέ ο Μαρξ, Μηδέ ο Χριστός.

Ο συγγραφέας μάς έλεγε ότι ούτε λίγο ούτε πολύ η δεξαμενή όπου βρίσκονταν όλοι οι τύποι των συγκρούσεων ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Κι ότι στο τέλος του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα μια επανάσταση θα ξεκινούσε από κει.

Γιατί μου ήρθε τώρα αυτό? Απλά παρακολουθώντας την δυναμική της κίνησης "κατάληψη της Γουόλ Στριτ" που εκτός από την Νέα Υόρκη αρχίζει και στο Λος Άντζελες. Κύριο αίτημα? Πολύ χειροπιαστό, κατανοητό και , γιατί όχι , εφαρμόσιμο. Βάλτε φρένο στις τράπεζες. Βάλτε κανόνες, φόρους, κόφτε τα οφσορ και τα μπόνους. Στην ανάγκη πληθωρίστε το χρήμα τους, ξεγράφτε τα χρέη μας ή ακόμα εθνικοποιήστε το σύστημα.

Το σύγχρονο προλεταριάτο δεν δουλεύει πια για να ταΐζει τους αστούς αλλά για να ταΐζει , άμεσα ή έμμεσα , το χρηματοπιστωτικό σύστημα που θέριεψε, αυτονομήθηκε και τείνει να καταπιεί τους δημιουργούς του.

Η μισή αμερικάνικη κοινωνία είναι τόσο απολιτική όσο και αγεωγράφητη. Υπάρχουν όμως πολύ δυναμικά και στην πράξη πολιτικά κομμάτια της που ξέρουν τι θέλουν. Χωρίς αμπελοφιλοσοφίες και ψυχοσυζητήσεις ξέρουν που να χώσουν το δάχτυλό τους η τον κόκκο της άμμου τους πολύ κοντά στο κέντρο των μεγάλων αποφάσεων.

Θα κρατήσει άραγε ή είναι μόδα? Αλλά ακόμα και μόδα να είναι το καινούριο θα ξεπηδήσει από τις ΗΠΑ, όπως και όλα τα καινούρια, δηλαδή. Να το θυμάστε.

Η αναγνώριση της πραγματικότητας.

¨Ενας ομοιοπαθητικός γιατρός , συγκεκριμένα ο πατέρας της ολιστικής βιολογίας , Κλοντ Σαμπά, λέει ότι η θεραπεία ενός ασθενούς επιτυγχάνεται μόνο μέσα στην πραγματικότητα, όσο σκληρή και αν είναι, και όχι στο ψέμα ή την φαντασίωση. Ο ασθενής πρέπει να ξέρει από τι πάσχει και που τον οδηγεί για να μπορέσει να αντιδράσει.

Ο Σημίτης έχει σοβαρότατες ευθύνες γι'αυτό που βιώνει η χώρα σήμερα. Όπως έχουν και όλοι οι άλλοι πολιτικοί είτε κυβέρνησαν (μεγαλύτερη ευθύνη) είτε δεν κυβέρνησαν αλλά λαΐκιζαν και σιγοντάριζαν.

Είναι όμως καθηγητής, πρώην πρωθυπουργός που ξέρει πολύ καλά το ευρωπαϊκό και οικονομικό γίγνεσθαι με επαφές στα ενδότερα των ξένων κυβερνήσεων και των ευρωπαϊκών οργάνων.

Με το άρθρο του στην Καθημερινή δεν είπε τίποτα το καινούριο παρά έβαλε κάποια πράγματα στη σωστή τους διάσταση. Γιατί όπως λέει, οι κρίσεις δεν αντιμετωπίζονται ούτε με αβάσιμες ελπίδες ούτε με φαντασιώσεις. Η γνώση της πραγματικότητας είναι προϋπόθεση της αντιμετώπισής τους.

Τι είπε δηλαδή? Ότι μπορούν να μας διώξουν από το ευρώ αν θέλουν. Και μηχανισμός υπάρχει και το κόστος θα είναι χαμηλότερο από το να μας κρατήσουν. Απλή κυνική ευρωπαϊκή λογική κόστους οφέλους.

Ότι η πτώχευση και η διαγραφή μέρους του χρέους είναι δεδομένη αλλά καλύτερα να γίνει μέσα στο ευρώ παρά στη δραχμή.

Παραμένοντας αλαζονικός ως προς τη λαϊκή βούληση ξεχνάει να αναφέρει στα "ατυχήματα" που μπορούν να ανατρέψουν τα σενάρια , την αντίδραση στα μέτρα λιτότητας.

Το τι λέχθηκε στα μίντια και στα κοινωνικά δίκτυα αλλά και στα καφενεία δεν λέγεται. Προδότης, αρχιερέας της διαφθοράς, ψεύτης , ανίκανος, κοντός, ………Ας τα δεχθούμε ως υπόθεση εργασίας

Δεν άκουσα όμως ούτε έναν , μα έναν λέω, πειστικό αντίλογο. Τσιτάτα και αναθέματα , ή θολούρες, ή wishful thinking στη σφαίρα του θέλω και όχι του κάνω. Είναι μια διέξοδος για να είσαι πάντα ευτυχής. Ρίξε τα βάρη σε κάποιον άλλο. Μόνο που δεν ενηλικιώνεσαι ποτέ, αν δε σε πειράζει.

Να περιμένω κάποιον πολιτικό του αντίπαλο να βγει με αντεπιχειρήματα και να του πει δεν τα λες σωστά ή θα χάσω το χρόνο μου?

Επενδύοντας στην πτώχευση (Ι)

Γιατί τα ΜΜΕ και οι μέγαλο (και μικρο) δημοσιογράφοι έχουν ριχτεί στο πολιτικό βρισίδι της κυβέρνησης? Το τι λέγεται, δεν περιγράφεται. Στα όρια της χυδαιότητας. Προχτές (28/9) σε κάποιον ραδιοφωνικό σταθμό, REAL FM αν δεν κάνω λάθος, είχε επί τρία λεπτά μετρημένα βρισιές και μόνο. Προδότες, δοσίλογοι, ανίκανοι, ψεύτες, κλέφτες, τενεκέδες, τσιράκια, πουλημένοι, ……

Ακόμα και το MEGA με τους Πρετεντεροτσίμες έχει ξεσαλώσει και βαράει ασύστολα κάθε βράδυ.
Θα μου πείτε όλος ο κόσμος βρίζει. Τι σε πείραξε?

Όχι, δεν με πείραξε πολιτικά , ούτε θα υπερασπίσω τους λάθος πολιτικούς και επικοινωνιακούς χειρισμούς της κυβέρνησης.

Με προβληματίζει όμως γιατί τόση χολή. Γιατί τόση επίθεση και τόσος φόβος? Πρώτη φορά κάνουν λάθη οι κυβερνήσεις και πρώτη φορά παίρνονται αντι-λαϊκά μέτρα? Σιγά μην έπιασε τους εκδότες και τα φερέφωνά τους ο πόνος για τον λαό. Αν τα είχαν βρει με το σύστημα εξουσίας ακόμη και πραξικοπήματα θα στήριζαν και εξορίες . Γιατί , λοιπόν?

Μια εξήγηση δίνω. Απειλείται η μάσα.

Τα έσοδα από διαφημίσεις έχουν πέσει κατακόρυφα λόγω ύφεσης.
Με το ψαλίδι στην ΕΡΤ , υπάρχουν πολλοί στην πιάτσα που ρίχνουν τις τιμές . Το ψαλίδι αρχίζει να πιάνει τις απόλαβες και στα ιδιωτικά.

Μόνο γι' αυτό? Λίγο δεν είναι για τόσο κανονιοβολισμό από τους βολεμένους? Και είναι οι δημοσιογράφοι που καθορίζουν την γραμμή σε ένα τόσο σοβαρό θέμα? Δεν θα κάνω το λάθος της λαϊκίστικης αριστεράς που στη βάση του εθνικού μας φιλότιμου υποστηρίζουν τους εθνικούς μας εργολάβους και επενδυτές.

Μπορεί να σας φανεί ουτοπικό ή και αφελές αλλά αρχίζω να πιστεύω ότι με την είσοδο της τρόικας και των εμπειρογνωμόνων στα υπουργεία , τους (μας) επήρανε χαμπάρι και απειλείται το από χρόνια στημένο παιχνίδι των αδηφάγων εθνικών νταβατζήδων εργολάβων και "επενδυτών" με το πολιτικό κατεστημένο. Και αν , όντως, ο Παπανδρέου είναι αποφασισμένος και έρθουν γερμανοί και κάνουν τη δουλειά με το μισό κόστος και χωρίς μίζες? Αν υπάρξει διαφάνεια στα δημόσια έργα? Αν δουλέψει το Δημόσιο και ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός? Λέω, αν! Το ρισκάρεις όμως?

Τι κάνουμε, λοιπόν? Πρώτα απ' όλα βγάζουμε έξω τα λεφτά μας στα σίγουρα ελβετικά βουνά. Δεύτερο, επενδύουμε στην πτώχευση της χώρας και στη δραχμή. Και αφού όλα βρουν το παλιό καλό ρυθμό, ξαναρχίζουμε τη μάσα χωρίς φόβο ότι μπορεί και να μας δουν και κάποιοι απέξω από το τριτοκοσμικό μας μεγαλείο. Με την μετατροπή των ευρώ σε πληθωρικές δραχμές αγοράζουμε μπιρ παρά και την υπόλοιπη ρημαγμένη χώρα.

Στο επόμενο, η επένδυση στην πτώχευση από την πλευρά των.... μισαλλόδοξων