Το τέλος του κράτους (ΙΙ)

Το τέλος του εθνικού κράτους, που γράφει ο Κάρολος στο προηγούμενο άρθρο, μπορεί να ειδωθεί από την πλευρά των αυτό-οργανωμένων κοινοτήτων, δηλαδή από τα κάτω , αλλά και από την μεριά των υπερεθνικών σχηματισμών όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι αφύσικο, ούτε και μυστικό , μέσα στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση να προωθείται η Ευρώπη των περιφερειών ή η Ευρώπη των κοινοτήτων αφού οι αποφάσεις παίρνονται πια πέρα από τις εθνικές πρωτεύουσες των οποίων ο ρόλος , στα πλαίσια μιας ομοσπονδίας τείνει προς αποδυνάμωση (άλλο τι γίνεται τώρα με το πισωγύρισμα προς το διακυβερνητικό μοντέλο). Σε μια τέτοια κατάσταση η ανάδειξη των περιφερειών αλλά και των τοπικών η θεματικών κοινοτήτων είναι αυτονόητη αρκεί να έχουν την ευρωπαϊκή τους υπόσταση και φωνή.

Με το θέμα της διάλυσης του εθνικού κράτους μέσα στα πλαίσια μιας ομοσπονδίας και την παράδοση μέρους της εθνικής κυριαρχίας σε ένα υπερεθνικό σχήμα έχουν γραφεί άπειρα επιστημονικά και πολιτικά κείμενα. Η αντιπαράθεση φεντεραλιστών και σκεπτικιστών στην Ευρώπη καλά κρατεί, με τους δεύτερους να έχουν το πάνω χέρι στις μέρες μας.

Όσον αφορά την οργάνωση της κοινωνίας σε ομάδες κοινων ενδιαφερόντων, συμφερόντων, αναγκων ή επιυθμιών έχω δυο βασικά ερωτήματα.

Πρώτον, μια τέτοια οργάνωση κλίμακας απαιτεί την πάρα πολύ υψηλή κοινωνική παιδεία (όχι μερικών χιλιάδων) της πλειοψηφίας μιας κοινωνίας. Δηλαδή θα την έβλεπα ίσως στην Σουηδία, στην Ελβετία, το Λουξεμβούργο άντε και στην Καλιφόρνια (που έχει πολύχρονη εμπειρία σε κοινότητες από την εποχή των χίπης και του deep green). Σε κοινωνίες άκρως εγωιστικές με χαμηλή κοινωνική συνείδηση όπως στην Ελλάδα μια τέτοια κίνηση δεν θα είχε ελιτίστικο χαρακτήρα? Και οι ελίτ θα είναι όσοι θα έχουν την σωματική, ηλικιακή, οικονομική, οικογενειακή ευχέρεια αλλά και την θέληση και ευφυΐα να αποχωρήσουν από το ευρύ σύνολο και να οργανωθούν σε κοινότητες. Ακόμα, η εμπειρία δείχνει ότι ένα μοντελο οργάνωσης είναι βιώσιμο όταν μπορεί να εφαρμοστει στο συνολο της κοινωνίας , στο σύνολο του πλανήτη. Αν η τάση αυτή εξαπλωθεί δεν θα τείνει προς την αυτοκατάργησή της? (φαντάζομαι το αντίστοιχο του να πηγαίναμε όλοι καλόγεροι σε μοναστήρια. Αυτά θα γινόντουσαν πόλεις-κράτη)

Το δεύτερο ερώτημα: στη θεωρητική περίπτωση γενικευμένης οργάνωσης μιας σημερινής κοινωνίας σε κοινότητες (τοπικές ή θεματικές), αυτές δεν θα απομακρύνονταν από το διεθνές γίγνεσθαι ακόμα περισσότερο αν αυτού του είδους η οργάνωση δεν συνέβαινε ταυτόχρονα διεθνώς? Αν δεν άλλαζε δηλαδή ταυτόχρονα το μοντέλο παγκόσμιας διακυβέρνησης και οι θεσμοι συνεννόησης? Αν σήμερα, με τα εθνικά κράτη να είναι ανίσχυρα να συγκροτήσουν μια διεθνή διακυβέρνηση ( με την καρικατούρα του G20 και το πτώμα του ΟΗΕ) πως θα γίνει αυτό με τις ακόμα πιο ανίσχυρες σε διεθνές επίπεδο και πιο απόμακρες κοινότητες? Οπότε αν δεν έχεις ισχυρά διεθνή δίκτυα ή τοπική οργάνωση από μόνη της δεν θα είναι απομόνωση?

Μήπως θα αφήσουμε την αγορά να αλωνίζει σε διεθνές επίπεδο και θα οδηγούσαμε (αν γινότανε) μια περιφερειακή κοινωνία σε ακόμα πιο τοπικό και πιο ανίσχυρο διεθνώς ρόλο? Σήμερα, αυτό δεν θα ήταν μόνο ανόητο αλλά και ανήθικο. Γιατί νομίζετε ο νεο-φιλευθερισμός επιβάλλει σήμερα την απαξίωση και την κατάργηση του κράτους και των διεθνων θεσμών του?

Το τέλος του κράτους

Γράμμα από τον φίλο Κάρολο που με την νεανική του ματιά και δυνατή πένα μας φέρνει την φρέσκια αύρα του νησιού στα μουχλιασμένα γραφεία μας.


"Για να σχολιάσω τις εξελίξεις στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, θα χρησιμοποιήσω το γνωστό στίχο, όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Πήγε να γίνει κυβέρνηση συνασπισμού ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, τελικά έγινε ανασχηματισμός και έπεσε πολύ ξύλο για να μην αλλάξει ουσιαστικά τίποτα: το ένα δάνειο διαδέχθηκε το άλλο, τα προηγούμενα σκληρά φοροεισπρακτικά μέτρα αντικαταστάθηκαν από νέα, πιο σκληρά και το σισύφειο έργο της παρούσας κυβέρνησης συνεχίζεται όπως και πριν: προχωράει η εξαθλίωση της ελληνικής οικονομίας και της μεσαίας τάξης στην Ελλάδα ή ό,τι έχει απομείνει από αυτή, ενώ η πολυπόθητη ανάπτυξη παραμένει μία αυταπάτη. Κάτι ειπώθηκε περί προγραμμάτων ΕΣΠΑ για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, αλλά αυτά είναι μαλακίες: πάλι οι λίγοι και εκλεκτοί θα τα καρπωθούνε και οι πολλοί στον πάγκο.

Αν δεν ψηφιστούν μέτρα αναδιάρθρωσης του χρέους των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των νοικοκυριών προς τις τράπεζες (σεισάχθεια), δεν πληρωθούν τα χρέη του δημοσίου προς ιδιώτες για να ανασάνει λίγο ο κόσμος και να κινηθεί η αγορά και δεν προχωρήσουν οι αποκρατικοποιήσεις, η ύφεση θα αποτελειώσει την ήδη ρημαγμένη ελληνική οικονομία σαν το σαράκι και η χρεωκοπία θα είναι απλώς η ταφόπλακα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας - όχι της Ευρώπης ή του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, όπως αφήνουν να εννοηθεί.

Πιστεύω ότι είμαστε στην καρδιά της κρίσης και ακόμα δεν έχουμε ξυπνήσει. Τι περιμένουμε άραγε; Σύμφωνα με μία άποψη, η αφύπνιση είναι θέμα παιδείας, οπότε η όλη διαδικασία είναι αργή και επώδυνη. Αυτό ισχύει για ριζικές κοινωνικές αλλαγές, όπως συνέβη κατά τη μετάβαση από τη θεοκρατία του μεσαίωνα στα κοσμικά πολιτεύματα της μοντέρνας Ευρώπης. Ακόμα και τότε, όμως, ήταν μία μικρή αλλά κρίσιμη μειονότητα που πληρούσε τις προϋποθέσεις και η οποία συμπαρέσυρε τις μάζες στην μερική χειραφέτησή τους, τόσο στις Κεντροευρωπαϊκές Αυτοκρατορίες όσο και στην Τσαρική Ρωσία. Το μήνυμα τότε ήταν πως ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να περιμένει τη μετά θάνατον ζωή για να απελευθερωθεί από τα δεινά του και ότι είναι ικανός σε αυτή τη ζωή να πετύχει τα πάντα. Για αυτό, εκείνο που χρειάζεται είναι μία "φιλάνθρωπη" εξουσία που να αντιλαμβάνεται και να εστιάζει στις ανάγκες του, όπως τροφή, εργασία, μόρφωση, ελευθερία σκέψης και έκφρασης κλπ.

Το θέμα είναι ότι ενώ εκφράστηκαν τα αιτήματα του ανθρωπισμού, η εκπλήρωσή τους εξαρτιόταν πάλι από κάποιους άλλους: πρώτα ήταν οι ιερείς της κοινωνίας ενώ τώρα η άρχουσα αστική τάξη που ασκούσε την πολιτική εξουσία. Και πάλι, η βελτίωση των συνθηκών ζωής θα επιτυγχανόταν ύστερα από μία μετάβαση; πρώτα ήταν ο θάνατος, τώρα η επανάσταση.
Η συνέχεια της ιστορίας είναι γνωστή: το πολιτικό σύστημα έδινε υποσχέσεις για ένα καλύτερο αύριο και έπαιρνε παράταση ζωής. Ο κόσμος, από την άλλη, τρεφόταν με ψευτοπαροχές και θέσεις στον κρατικό μηχανισμό και έδινε την ψήφο ανοχής του.

Παράλληλα, τα υπόλοιπα κοινωνικά συστήματα απομακρύνονταν από τη σφαίρα επιρροής της πολιτικής, όπως απομακρύνονται διαρκώς τα άστρα από το κέντρο του σύμπαντος, αφαιρώντας της τη δυνατότητα παρέμβασης στα κοινωνικά πράγματα που δημαγωγικά εξήγγειλε ότι διαθέτει. Κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα: το έθνος-κράτος, αφού πέρασε από τη δημιουργική φάση της ανάπτυξής του (19ος αι.), αφού στο απόγειο της δύναμης και της αλαζονείας του προκάλεσε καταστροφικότατους πολέμους (20ος αι.), τώρα βρίσκεται στην παρακμή του, αγκομαχώντας να διατηρήσει τα τελευταία απομεινάρια εξουσίας που του έχουν απομείνει απέναντι στους "αγανακτισμένους πολίτες" του (21ος αι.)• γιατί ούτε λόγος για δυνατότητα ρύθμισης της οικονομίας, των ΜΜΕ, της επιστήμης και της τεχνολογίας αλλά και των λοιπών κοινωνικών χώρων με άμεση επίδραση στη ζωή των ανθρώπων.

Οι τελευταίοι από την άλλη, παρακολουθώντας τις παραπάνω εξελίξεις, αντί να προσπαθήσουν να απαγκιστρωθούν από το κράτος, επιμένουν να απαιτούν από αυτό έστω και την ύστατη στιγμή να εκπληρώσει την υπόσχεσή του απέναντί τους, παραπέμποντας στην εικόνα των μετόχων της Wall Street το 1929, όταν κατέρρεε η Αμερικάνικη οικονομία και εκείνοι ανέμιζαν τις μετοχές τους, ζητώντας να πάρουν τα λεφτά τους πίσω. Τελικά, ξέρουμε όλοι τι πήραν…
Κάτι ανάλογο θα συμβεί με τους αγανακτισμένους πολίτες όχι μόνο της πλατείας Συντάγματος αλλά και των υπόλοιπων κρατών σε παρακμή, μηδενός εξαιρουμένων των Κεντροευρωπαϊκών κρατών και της Αμερικής, εάν δεν αντιληφθούν ότι η σανίδα σωτηρίας από την οποία είναι γαντζωμένοι και προσδοκούν να σωθούν βουλιάζει και θα τους συμπαρασύρει στο βυθό της (προφανώς μέσω ενός νέου πολέμου, καταστροφικότερου από όλους τους προηγούμενους).

Η κοινωνία μεταμορφώνεται μπροστά στα μάτια μας, αλλά δεν το βλέπουμε, εάν κάποιος δεν μας το δείξει. Αυτό το ρόλο έπαιζαν ανέκαθεν οι προφήτες. Σήμερα χρειαζόμαστε κάτι ανάλογο: κάποιον που θα αναγγείλει στις μάζες το θάνατο του παλιού και θα τις στρέψει στο νέο δρόμο γιατί η κοινωνική εξέλιξη δεν έχει αδιέξοδα.

Κατά τη γνώμη μου, αυτό το καινούργιο είναι η επιστροφή σε έναν τρόπο ζωής προσαρμοσμένο στις φυσικές ανάγκες του ανθρώπου: εργασία στη φύση, τροφή από αυτή, άμεση ανθρώπινη επαφή, εκτόνωση της επιθετικότητας μέσω του παιχνιδιού και της ευγενούς άμιλλας, διαλογισμός, φυσική άσκηση και γενικά περισσότερο φύση παρά τεχνολογία, περισσότερο καρδιά παρά ορθή λογική.
Σε κοινωνικό επίπεδο, αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσω της αποκέντρωσης και της ζωής σε ετερογενείς κοινοβιακούς πυρήνες, συνδεδεμένους μεταξύ τους με δίκτυα αλληλοτροφοδοσίας και επικοινωνίας. Έχουν υπάρξει τέτοιοι πυρήνες και μπορούν να ξανασυσταθούν.

Αυτό βέβαια δεν μπορεί να συμβεί από τη μία στιγμή στην άλλη. Για αυτό θα πρέπει ο κόσμος να αρχίσει να γυρίζει την πλάτη στους ετοιμοθάνατους κρατικούς θεσμούς και σιγά-σιγά να μάθει να συμμετέχει εθελοντικά σε αυτόνομες πρωτοβουλίες αντιμετώπισης των καθημερινών τους αναγκών, ώστε, όταν δεν θα υπάρχει πια κράτος, να είναι σε θέση να αυτοεξυπηρετείται.

Σε αυτό έχω έρθει να εντρυφήσω εδώ στην Άνδρο και πιστεύω ότι είμαι στο σωστό τόπο και χρόνο.

Κάρολος"

Δώστε ρόλους

Ο Γ. Παπανδρέου είπε ότι "οι βιαιοπραγίες, οι επιθέσεις, οι λοιδορίες παροτρύνονται και υποκινούνται από πρόσωπα που αποζητούν ρόλο". Και πρόσθεσε: Όποτε καλλιεργήθηκε ο αντικοινοβουλευτισμός δεν άργησε και η δημοκρατική εκτροπή".

Αν είναι έτσι τότε η λύση είναι πολύ απλή. Δώστε ρόλο σε όσους τον αποζητούν. Συνταγματική θέσπιση της Εκκλησίας του Δήμου με πρόεδρο, αντιπροέδρους, συμβούλους, κλπ. Μόνο φροντίστε να είναι οι ρόλοι λιγότεροι από τα πρόσωπα. Διότι δεν έχουμε διάθεση ούτε για περισσότερους (κρυφο)εξουσιάκηδες , ούτε για περισσότερους κρατικοδίαιτους. Αφήστε που από πάνω θα σας λυθεί και το πρόβλημα των ….υποκινητών. Ως δια μαγείας. Κλασσική λύση!

Είναι όμως τόσο απλές οι αιτίες? Δεν νομιζω! Ούτε, φυσικά, φταίει (όλος) ο ΣΥΡΙΖΑ (άλλο πρόσφατο ανέκδοτο αυτό).
Πάνω στην βία, τις αιτίες και την προσπάθεια καπελώματος της αγανάκτησης από κάποιους που προσπαθούν να επιπλεύσουν πάνω στο κοινωνικό κίνημα πολλήηηηη κουβέντα γίνεται. Η κυβέρνηση, όμως, εκτός από τον πολιτικό έλεγχο έχει χάσει πια και την ικανότητα κατανόησης του γίγνεσθαι.

Θα τα ξαναπούμεπολύ σύντομα επ'αυτού.

Ασε, τα σπάμε αργότερα , βιαστήκαμε

Σε απάντηση του προηγούμενου άρθρου, οι εντόπιοι με προκαλούν και λένε.

Το πρόβλημα με την παρούσα δημοτική αρχή της Άνδρου είναι ότι στα χαρτιά τα έχει όλα λυμένα αλλά όταν έρχεται η ώρα των πράξεων τίποτα δεν λειτουργεί όπως είχε προβλεφθεί.
Το ζήτημα των σκουπιδιών αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα: ενώ το συγκεκριμένο ζήτημα ήταν κεντρικό θέμα στις τελευταίες εκλογές, με την εξαγγελία χωροθέτησης ΧΥΤΥ και προώθησης της ανακύκλωσης στο νησί, ούτε η κατάρρευση της χωματερης απεφεύχθει ούτε η επιβολή προστίμου από την ΕΕ για παρανομη διάθεση απορριμμάτων. Η ανακύκλωση όπως λειτουργεί είναι μάλλον ανέκδοτο και τελικά αποφασίστηκε η πιο ακριβή λύση, ενώ όπως θα διαβάσεις και στο άρθρο από το Πρώτο Θέμα, ενδέχεται να είναι και αυτή φιάσκο, για να ταιριάξει με τη συνολική διευθέτηση του προβλήματος. Τι άλλο να πεις;;;

Εγώ τι να πω? Τίποτα. Αλλά αν τα σκουπίδια είναι τον Αύγουστο ακόμα εκεί που τα άφησα τον Ιούνιο τότε ένα πράγμα μένει πια. Κατασκήνωση στην κεντρική πλατεία έξω από το Δημαρχείο και απόθεση όλων των σκουπιδιών μας στην πόρτα του.

Θα το λέω μέχρι να το εμπεδώσετε, που λένε και οι δάσκαλοι. Μια κοινωνία που δεν μπορεί να οργανωθεί να μαζέψει τα σκατά της δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Σκέψου να θέλει να αυτο-οργανωθεί κιόλας φίλε Κάρολε. Και δεν υπαρχουν θύτες και θύματα στην ασυνεννοησία. Μόνο συνένοχοι. Και αν δεν σ'αρέσει , να μου το πεις από κοντά σε εννέα όγδοα!

Απόψε θα τα σπάσουμε

Απόψε θα τα σπάσουμε. Στην ταβέρνα βρε, όχι στο Σύνταγμα. Και ο λόγος?
Για άλλα πολλά ήθελα να γράψω αλλά αλλάζω πλάνα.
ΚΑΝΟΥΝΕ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΔΡΟ. Και μάλιστα πρωτοπόρο!
Με ελληνική πατέντα!
Η παράνομη χωματερή είχε καταρρεύσει τον περασμένο Φλεβάρη και από τότε το ήδη βεβαρυμμένο πρόβλημα έγινε εφιάλτης αφού τα σκουπίδια…… δεν μαζεύονταν αφού δεν είχαν που να τα πάνε.

"Τα σκουπίδια δεν είναι για πέταμα", υπογραμμίζει ο δήμαρχος Άνδρου, που πιστεύει ότι όποια λύση και να επιλεγεί, προϋποθέτει ανακύκλωση και μάλιστα στην πηγή. Αποκάλυψε ότι "τα σκουπίδια είναι χρυσάφι", τόνισε ότι δεν είναι δόκιμο να καίγονται και σημείωσε χαρακτηριστικά ότι αν αναπτυχθούν σωστά τα συστήματα διαχείρισης, οι δήμοι θα εξασφαλίζουν σημαντικά έσοδα και θα σταματήσει η επιβάρυνση των δημοτών με τέλη καθαριότητας."

Ε, λοιπόν άμα λυθεί το πρόβλημα των σκουπιδιών στην Άνδρο θα λυθεί και το οικονομικό μας μπάχαλο. Μια κοινωνία που δεν μπορεί να μαζέψει ούτε τα σκουπίδια της δεν είναι ικανή να κάνει απολύτως τίποτα.

Περιμένω τις αντιδράσεις των εντοπίων και θα τα ξαναπούμε.

Η απλή λύση

Ο Φίλιππος Βαρδάκας είναι μεγαλωμένος στις Βρυξέλλες. Παιδί φίλων, τον θυμάμαι ανήσυχο, ψαγμένο με το μακρύ ράστα μαλλί του και τα γένια του να ταξιδεύει σε χώρες κοντινές και μακρινές (μου ‘χει μείνει η Βραζιλία ως αγάπη, αν δεν κάνω λάθος). Τον έχω συνδέσει με καιρούς πάααρα πολύ δύσκολους ανθρώπινα, με καιρούς που γέννησαν το Panos 4 Life. Με τον αδερφό του Πάνο, που και αυτόν το θυμάμαι με μια κάμερα στο χέρι να γυρίζει τον κόσμο.

Η LAB Collective είναι η κολεκτίβα που ιδρύθηκε από τον Φίλιππο Βαρδάκα και τη Δέσποινα Οικονομοπούλου, μόλις το 2011, και δραστηριοποιείται εντατικά ως πλατφόρμα καλλιτεχνών και δίκτυο ιδεών που σκοπό έχουν να παράγουν και να προσφέρουν συλλογικά ανάμεσα στη πόλη του Λονδίνου, της Αθήνας και τη Βαρκελώνης. Αυτή τη στιγμή η κολεκτίβα ασχολείται ενεργά με το οπτικοακουστικό μέρος του κινήματος "15Μ" της Ισπανίας..

Το φίλμ που ακολουθεί είναι γυρισμέμνο για τους έλληνες εκ μέρους των αγανακτισμένων της Βαρκελώνης από την Lab Collective.

Σας προτείνω όμως να πάτε και στο OnAir24.gr για να δείτε τι κάνουν και τι πιστεύουν οι δυο δημιουργοί όπως και ένα φίλμ με συνέντευξη για τους Έλληνες του Ισλανδού Τορφαλσον με ένα κλικ εδώ

Οι πολιτικοί κόβουν. Εσύ τι θα κάνεις? Μα..είναι τόσο απλή η λύση , μα τόοοοσο απλή. Μπράβο Φίλιππε και Δέσποινα. Κόφτε τους το ρεύμα. Power στα αγγλικά, που σημαίνει παράλληλα και εξουσία και δύναμη.

Χα, χα, χα, χα αχ αχ αχ (κλαυσίγελως).

Δεύτερο άρθρο σήμερα αλλά δεν μπορώ να αντισταθώ. Με ξεπερνάει.
Η Διεθνής Χρηματοπιστωτική Δικτατορία απειλεί τώρα και τις ΗΠΑ!!!!

Στην άμεση υποβάθμιση του αξιόχρεου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής από το επίπεδο ΑΑΑ σε εκείνο της «επιλεκτικής χρεοκοπίας» απειλεί να προχωρήσει ο οίκος αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας Standard & Poor's, λίγο μετά την Moody's,  εάν οι ΗΠΑ δεν ανταποκριθούν στην πληρωμή ομολόγου 30 δισεκατομμυρίων που λήγει στις 4 Αυγούστου.
Στις ΗΠΑ, το καθορισμένο από το νομοθέτη «πλαφόν» χρέους των 14,3 τρισεκατομμυρίων δολαρίων «αγγίχτηκε» στις 16 Μαΐου και έκτοτε ο υπουργός Οικονομικών της χώρας,Τίμοθι Γκάϊτνερ αξιοποιεί ειδικά μέτρα (τι είναι αυτά ρε μάγκες, πληθωρικό χρήμα?) για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι επιλογές του «στερεύουν» στις 2 Αυγούστου.

Ενισχύονται οι φήμες ότι το φθινόπωρο θα γίνει το ανεπανάληπτο. Λέτε το μαντείο μου που έγραφα σε προηγούμενο άρθρο να λέει σοβαρά πράγματα? Ισως να είναι και Η λύση!