12/05/2009

Το περασμένο Σαββατοκύριακο



Η Πράγα παραμένει από τις πιο ενδιαφερουσες και ζωντανές πρωτεύουσες μικρού μεγέθους της Ευρώπης. Πολλά πράματα να κάνει κανείς όλες τις ώρες της μέρας και της νύχτας.

03/05/2009

Πενήντα πέντε


Πενήντα πέντε είναι μια ή δυο λέξεις? Δυο πεντάρια τέλος πάντων. Πεντάρες στο τάβλι κάνουν κάτι πόρτες, μα κάτι πόρτες! Την κάλή μου διάθεση σήμερα την έκαναν καλύτερη οι φίλοι που τηλεφώνησαν ή έγραψαν ή έστειλαν ενα smsάκι. Απορώ πάντα πως μπορούν κάποιοι τόσοι πολλοί και θυμούνται τα γενέθλια τόσων πολλών ακόμα και όταν τα γράφουν στην ατζέντα τους. Οι αθεόφοβοι θυμούνται μέχρι και τις επέτειους των γάμων των άλλων. Και τα θυμούνται κάτι αναπάντεχοι και τα ξεχνουν κάποιοι δικοί σου (δικαιολογούνται μόνο όσοι ετοιμάζονται να παντρευτούν διότι έχουν άλλα στο κεφάλι τους) . Κάποιοι άλλοι βέβαια τα θυμούνται αλλά δεν σου εύχονται περιμένοντας ίσως να μεγαλώσεις κι άλλο λίγο και να μεγαλώσουν κι εκείνοι. Είμαστε "μικροί" ακόμα σου λένε. Έχουμε καιρό. Τα λέμε του χρόνου.
Ε, άντε λοιπόν και του χρόνου! Για τα γενέθλια προφανώς γιατί για τους γάμους λέμε η ώρα η καλή.

01/05/2009

Πρώτη Μαίου


Πρώτη Μαίου σήμερα και στο Παρίσι το πρωί μια λιακάδα καλοκαιρινή, χαρμόσυνη, ανατρεπτική φυσάει μακριά τη μιζέρια και την νοσηρότητα μας. Η Πρώτη Μαίου παραμένει πάντα για μας τους παλιούς λάτρεις της συναισθηματικής πολιτικής μια ελπίδα για μια καλύτερη Άνοιξη.
Δεν είχα τη φωτογραφική μου μαζί αλλά και οι φωτογραφίες της Le Monde δίνουν γεύση. Η Sègoléne παραμένει πάντα γοητευτική και φρέσκια, ότι και να λένε οι κακές γλώσσες.

22/04/2009

Τράγούδια για απογοητευμένους

Πολύ καιρό να πιάσω την "γραφίδα"! Τόσο μου πήρε να αποτοξινωθώ από τα προηγούμενα άρθρα σε άλλα μπλογκ και τις λοιπές μιζέριες μου. Βάλε καπάκι και τις διακοπές του Πάσχα να τος ο μήνας.
Το τραγούδι αυτό του Brassens μου το θύμισε φίλη που πρόσφατα χώρισε με πάταγο. Οι στίχοι είναι του Αραγκόν (κάνε κλίκ εδώ για να τους δεις) Και ενώ ακούγεται τραγούδι απαισιόδοξο ο τελευταίος στίχος ( που δεν ακούγεται στο τραγούδι αλλά υπάρχει στο γραπτό) το αντρέπει. Ευτυχισμένοι οι έρωτες λοιπόν ή όχι εμείς δεν αλλάζουμε τη θεώρησή μας. Όλα για τους ανθρώπους είναι. Και όπως λέει ένας άλλος της γαλλόφωνης κουλτούρας ο J.Brel "δεν αλλάζουμε, απλά γερνάμε" ή κάπως έτσι. Κουράγιο της εύχομαι.

14/03/2009

Συμμετοχή και διαφάνεια για αξιόπιστη πολιτική

Μια νέα πρωτοβουλία πολιτών για την αξιοπιστία στην πολιτική δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο μπλογκ " Συμμετοχή και Διαφάνεια".
Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα.

"Η αλλαγή πολιτικής από τα πάνω, αν και εκ των ουκ άνευ, θα παραμένει ανίσχυρη αν δεν στηριχτεί από την κοινωνία και ειδικά από εκείνο το κομμάτι της που ακόμα αντιστέκεται, που έχει ακόμα κοινωνική συνείδηση και δεν θέλει να ενσωματωθεί στην επικρατούσα αντίληψη του γρήγορου και εύκολου κέρδους. Μικρό μεν αλλά υπάρχει! Η αποδοχή της ύπαρξής του είναι βασική προϋπόθεση και ο μόνος δρόμος που θα εξασφάλιζε μια σταθερή κοινωνική βάση, πηγή δημοκρατίας και κοινωνικού ελέγχου. Αυτό το κομμάτι της κοινωνίας πρέπει να ακουστεί και να ενεργοποιηθεί."

08/03/2009

Legalise it?


Τη νομιμοποίηση όλων των ναρκωτικών προτείνει στο κύριο άρθρο του ο Economist της 7ης Μαρτίου. Γνωστή η θέση του περιοδικού που την υποστηρίζει πάνω από 20 χρόνια και που εκφράζει την φιλελεύθερη αντίληψη για την αντιμετώπιση του σημαντικού αυτού κοινωνικού προβλήματος. Δεν είναι η καλύτερη λύση αλλά η λιγότερο κακή, όπως γράφει, που αναπροσδιορίζει τη χρήση των ναρκωτικών από θέμα παράβασης της νομοθεσίας σε θέμα δημόσιας υγείας.
Οι χρήστες θα αντιμετωπίζονται όχι ως εγκληματίες αλλά ως ασθενείς που θα λαμβάνουν ψυχολογική στήριξη και φαρμακευτική αγωγή . Παράλληλα θα μειωθούν η εγκληματικότητα και οι θάνατοι που αποδεδειγμένα οι πιο πολλοί οφείλονται σε παράνομες δράσεις των χρηστών και την νοθεία των ουσιών.
Άλλα πλεονεκτήματα: Η προσέγγιση αυτή βγάζει εκτός σε μεγάλο βαθμό το οργανωμένο έγκλημα. Μετατοπίζει το βάρος της καταπολέμησης των ναρκωτικών από τις χώρες παραγωγούς που είναι σήμερα στις καταναλώτριες χώρες. Προσθέτει δημόσια έσοδα από τους φόρους που μπορούν να βοηθήσουν τη θεραπεία.
Φυσικά κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι η κατανάλωση θα πέσει ή ακόμα χειρότερα ότι δεν θα ανέβει. Πάντως η εμπειρία δείχνει ότι ο ρυθμός αύξησης της κατανάλωσης είναι ίδιος σε χώρες με πολύ αυστηρούς νόμους και σε χώρες με μεγαλύτερη χαλαρότητα.
Μπορείτε να συμφωνείτε ή να διαφωνείτε με όλα αυτά που έτσι και αλλιώς έχουν χιλιο-ειπωθεί.
Το ερώτημά μου είναι γιατί ξαναβγαίνει το θέμα τώρα. Είναι κοινό μυστικό ότι τα χρήματα από ναρκωτικά μαζί με άλλο μαύρο χρήμα είναι από τους πυλώνες του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Μήπως ξεπέρασε τα όρια? Και τι σχέση μπορεί να έχει με τη παρούσα χρηματοπιστωτική κρίση? Νομίζω ότι το θέμα θα συνεχιστεί.